GRIEP

Het werd hoog tijd weer eens wat te schrijven op mijn blog. Je kunt je dagelijkse beslommeringen daarop zo lekker kwijt. Het praat niet terug en luistert geduldig en dat heb je vaak nodig. Iemand die gewoon luistert. Voel me overigens meer dan belabberd, al gaat het ietsje beter nu. Getroffen door een gemene griep met gierende hoestbuien en met 1 long is dat natuurlijk aanpompen en mij doen happen naar adem ondanks mijn zuurstof. Dokter heeft me op de Prednison gezet. Daar krijg je altijd zo'n mooie plofkop van 😂😅, maar goed, als ik me maar gauw beter ga voelen, dat is het belangrijkste. Overigens heb ik het sinds gisterenavond ook zelf weer radicaal aangepakt. Sterk zout water door mijn neus en keel gegoten en jee, de snot kwam vanuit mijn tenen los. Deze ochtend weer hetzelfde aangepakt. En ik moet zeggen, weer een goede remedie om die gierende hoestbuien tot stoppen te dwingen. 

Morgen weer bij de dokter op controle komen, want die voortdurende te horen piep baart zorgen. Gelukkig moet ik in november alweer op controle in het ziekenhuis en daar zien ze het wel als er weer wat mis is of dat het inderdaad door die griep komt wat m.i. het geval is. 

Komen ze 9 november pas met de griepprik aan! De halve wereld heeft al griep gehad! Mosterd na de maaltijd. 

Het ergste is dat ik niet naar het Inloophuis kon en a.s. week waarschijnlijk ook nog niet en dat mis ik dan wel heel erg. Het is toch mijn nieuwe familie geworden. Ze appen me wel veelvuldig en dat is erg lief. Kreeg van een vriendin daar een enorm beterschapsboeket bezorgd en dat vond ik wel zo lief en ontroerend. Heb ik het moeilijk, dan kijk ik daar maar even naar en dan geeft dat weer een opkikkertje. 

Wat ik het ergste vind is dat ik al zo beperkt ben door mijn zuurstof en nu dus helemaal. Mijn geest wil nog zoveel, maar dit verdomde lichaam wil gewoon niet. Ik dwing het vaak toch over de top, want dat ligt nu eenmaal in mijn aard,  maar dat moet ik dan later weer extra bezuren. En dan is het eigen schuld, dikke bult natuurlijk, daar ga ik niet moeilijk over doen. 

Soms heb ik ook zo genoeg van alles. Heb gewoon geen zin in zo'n beperkt leven en als een gevangene opgesloten te zijn in mijn eigen lichaam. Ik wil mijn eigen IK terug, weer alles kunnen doen, niet voortdurend die slangen van die zuuurstofapparaten in de gaten moeten houden als ik wat doe, want menigmaal raak ik daar danig in verstrikt of struikel ik erover. Maar eigenlijk mag ik daarover niet klagen, het is er voor jou en als het er niet was, dan zou je helemaal niks meer kunnen. Dus eigenlijk moet ik het dankbaar zijn.

Ik sta mezelf toe een paar minuten per dag eens flink uit te huilen. Gelukkig val je daar niemand mee lastig als je alleen bent en kun je dat lekker laten gaan. Waar ik het altijd nog moeilijk mee heb is het verlies van mijn dierbare zus. Ze was nog veel te jong om te gaan en het was gewoon niet eerlijk. Hoe ze stierf kwelt me nog altijd. En het feit dat ik naar de bestraling moest terwijl zij intussen stierf, het voelt als een schuld die ik nooit meer kan inlossen. En hoe ze er bijlag bij haar opbaring, zonder haar prachtige haar waar ik altijd jaloers op was en dat ik tijdens haar afscheid er niet voor kon zorgen dat al haar laatste wensen werden vervuld, omdat ... de regie bij iemand anders lag die mij totaal negeerde. 

Je realiseren dat niemand ooit nog van je zal houden zoals je dierbare moeder en zus, doet een constante leegte voelen, die niemand kan begrijpen die niet hetzelfde heeft meegemaakt. 

Ik kijk uit het raam naar die prachtige bomen in diep roodbruin gekleurd, ze zijn op hun mooist nu. Door alle seizoenen heen staan ze er nog altijd, fier en rechtop. Maar ik ook!

Het was weer bal met Noppie

 

Het was weer bal met Ingrid Noppen gisteren. Moest me gisteren op de dagverpleging melden voor een behandeling.
Was een kwartier eerder in het ziekenhuis, dus er kon gelijk begonnen worden. Ik al blij, des te eerder kon ik dan naar huis. Enfin, eerst allerlei metingen. Blijk ik verdikkie koorts te hebben, 39 graden. Nou moe, 'hoe ik me voelde. Ik zei dat ik me niet ziek voelde. Nu had ik die avond ervoor van die rare koude rillingen en ben toen vroeg naar bed gegaan. Ander meetapparaat dan. Zelfde laken een pak. Moest eerst mijn longarts geraadpleegd worden! En het duurde en het duurde. 
Enfin, ik lag daar te wachten en zag opeens iets onder mijn linkerschoen bungelen. Wat was dat? Bij nader onderzoek bleek de zool er voor de helft vanaf te liggen. Kijk ik naar mijn rechterschoen, zelfde laken een pak. Nou moe! Zie ik dat de stiksels van mijn linkerschoen aan de bovenkant ook nog losraakten en kwam mijn grote teen met rode nagellak er bijna doorheen. Hoop niet dat het de verpleging was opgevallen, want dan zullen ze wel gedacht hebben ‘wat een armoedzaaier.’ Maar gauw mijn jas er overheen gegooid. Nu wilde ik helemaal gauw naar huis natuurlijk, want jeetje, dat zat me niet lekker. Straks had ik geen schoen meer om op te lopen!

De verpleging intussen maar meten en vragen hoe ik me voelde! Ze vonden het een hele rare zaak, temeer daar mensen met 39 graden toch wel een zieke indruk moesten maken. Ik zei dat ik nu eenmaal een raar lijf had dat altijd anders reageert dan gewoonlijk bij andere mensen. Na ongeduldig gewacht te hebben werd er eindelijk toch groen licht gegeven en kon de behandeling beginnen. Die duurde slechts een kwartiertje, dus ik al blij, kon ik lekker naar huis waartoe ik al aanstalten maakte. Nee, nee, dat ging zomaar niet. Ik mocht nog niet weg. Er zat dus niets anders op dan andere patiënten dan maar vrolijk uitzwaaien.
Steeds als er een zuster kwam veerde ik op, maar kon haar alleen weer gauw zien vertrekken. Uiteindelijk kreeg ik een lunch aangeboden. Nou, die was zeer uitgebreid met soep vooraf en allerlei extra’s, blokjes kaas, schijfjes komkommer (ze dachten natuurlijk ‘wat een zielenpoot met zulke schoenen, die kan misschien geen eten kopen’!!). Nadat ik die naar binnen had gewerkt was het weer wachten. Maar gelukkig, eindelijk kreeg ik dan toch na weer een meting eindelijk de verheugende mededeling dat ik naar huis mocht. Ik had zo’n haast dat ik bijna met zuurstofapparaat en al van het bed viel. Met die flipflapschoenen zo’n beetje naar mijn auto gesloft en maar hopen dat die zolen er niet helemaal vanaf vielen.

In mijn auto zat ik te denken hoe het toch kwam dat ik met die 39 graden koorts er niet bijzat als een verzopen kat.    
En opeens ging mij een lichtje op. Ik krijg natuurlijk levenslang 3x per week speciale antibiotica (is speciaal voor longpatiënten) die eventuele infecties/ontstekingen etc. tegen moet gaan. Vandaar natuurlijk dat die antibiotica meteen aan de gang is gegaan om vijandelijke indringers te lijf te gaan.
Ik moet zeggen dat die antibiotica altijd goed hun werk doen.  

Thuisgekomen meteen die rot schoenen in de vuilniszak gegooid. Nou ja, mag ik eigenlijk niet zeggen, want ze hebben me wel meer dan twee jaar regelmatig overal naar toe gebracht. Dus enige dankbaarheid is wel op zijn plaats, Ingrid Noppen.
Waren mijn lievelingsschoenen, want ze liepen altijd zo heerlijk.        

Net belde het ziekenhuis weer hoe het nu met me gaat en vroegen ze of ik mijn koorts had gemeten. Ik moest dat eerlijk gezegd ontkennen en ook niet aan gedacht omdat ik me nog steeds goed voel. Nu bellen ze over een half uur weer en moet ik intussen gaan meten. Net gedaan en netjes 36.5 graden. Keurig toch? Morgen weer naar het ziekenhuis, want ik moet als test 10 capsules met een nieuw medicijn ophalen. Kijken hoe die de komende 10 dagen werken!

Bevolkingsonderzoek Borstkanker

 

Gisteren voldaan aan het bevolkingsonderzoek Borstkanker. Heb er heel lang over moeten nadenken, want van de vorige keer had ik dus gewoonweg een trauma opgelopen. Hoewel ik vriendelijk had gezegd rechts erg gevoelig te zijn in verband met de littekens van mijn longoperaties, had ik waarschijnlijk een beetje sadistisch aangelegde medewerkster getroffen, want is het gewoonlijk al geen pretje, zij ging tekeer alsof het haar lieve lust was.

Gevolg toen, meer dan een week een rechterborst vol bloeduitstortingen en enkele weken extra pijn van die littekens. Heb toen dat Rijksinstituut voor Volksgezondheid aangeschreven met mijn slechte ervaring en ook nog gevraagd of ze zo langzamerhand geen andere methode hebben dan dat middeleeuwse apparaat wat een ware marteling is voor een hoop deelnemers.

Het duurde niet lang of ik werd gebeld door een vriendelijke mevrouw die uitlegde dat dat martelapparaat nog het meest beetrouwbare is totnutoe.

Ze adviseerde me volgende keer te zeggen dat ik die longoperaties heb gehad, zodat ze er rekening mee kunnen houden. Ik zei haar dat ik dat al gezegd had, maar dat die medewerkster mij aardig sadistisch leek, want zo erg had ik het nog nooit meegemaakt. Uiteindelijk heb ik er dus lang over gedaan om een beslissing te nemen wel of niet te gaan, want alleen al bij de gedachte er naar toe te moeten, kreeg ik bijna spastische benen. Maar ja gezien mijn ziektegeschiedenis besloot ik toch maar te gaan en afgelopen woensdag ging ik dus trillend als een rietje erheen. Het bleek een mobiele wagen op een parkeerplaats te zijn

Het eerste obstakel kondigde zich al gauw aan. Jk moest een trap op! Voor mij al een hele uitdaging natuurlijk, maar goed, ik ben nooit een opgever geweest, dus gewoon de tijd nemen en hupsakee. Stond niets over in de papieren, wat me toch wel verstandig lijkt, want er zijn genoeg mensen die slecht ter been zijn of net als ik een ziekte hebben die traplopen bemoeilijkt. Het duurde niet lang of ik werd al geroepen. Ik moest mijn bovenlijf ontbloten, maar voor die mevrouw kon beginnen heb ik haar eerst eens even mijn relaas van de vorige keer verteld en dat ik dat geen tweede keer wilde. Ik moet zeggen dat zij het vervolgens heel netjes en voorzichtig heeft aangepakt. Toch schoten de tranen nog in mijn ogen toen zij bezig was met de kant van mijn littekens. Maar goed, na alles wat ik al heb meegemaakt, heb ik toch wel een hoge pijngrens en even kiezen op elkaar dus. Het enige vervelende vond ik haar slechte adem waar geen ontkomen aan was als ze zo dicht met je lichaam bezig zijn. Dan te bedenken dat ik twee dingen haat en dat is slechte adem en vieze lijflucht!
Na afloop vroeg ze of het was meegevallen en dat heb ik beaamd.

De martelgang wat verlichten kan dus duidelijk wel. Anno 2024 snap ik echter niet dat ze zo’n martelwerktuig nog steeds niet hebben kunnen vervangen door iets dat net zo betrouwbaar of meer betrouwbaar is. Ik heb het sterke vermoeden dat het ook hier om een geldkwestie gaat        .
Enfin, ik hoopte dus zeker deze keer geen blauwe borst over te houden of wekenlang weer pijn van die littekens.

Opgelucht dat het achter de rug was werd ik naar het zo krappe kleedhokje terug gedirigeerd.

O fijn, er stond een stoeltje, dat kon ik goed gebruiken bij het aankleden!
Ik pakte mijn kleding van de kapstok en wilde gaan zitten.  Nou ja zeg, wat was dat dan? Ik viel dubbelgevouwen achterover op mijn rug en nek en daar lag ik dan te au’en.           
Het stoeltje bleek een klapstoeltje te zijn en was achter mijn rug klaarblijkelijk geruisloos ingeklapt. Zou ik geen pimpelpaarse borst oplopen dit keer, dan wel een blauwe rug en nek. Niemand hoorde ook mijn gekerm, want die kleedhokjes waren afgescheiden met een wand en een eindje van die onderzoeksruimte. In elk geval heb ik mezelf weer kreunend overeind gehesen, want ik wist 1 ding, ik wilde daar nu helemaal zo gauw mogelijk weg. Was helemaal klaar met die flauwekul! Thuis meteen aan de oefening gegaan met mijn hals en rug om de boel zo soepel mogelijk te houden, want dat lijkt me altijd de beste optie. Mijn nek voelt nog het ergste en ik probeer de boel wat te verlichten met warme douches, oefeningen en paracetamol.. Gezien de enorme smakkerd valt de schade me nog mee, maar leuk is anders, hoor.         

Volgende keer weer gehoor geven aan het bevolkingsonderzoek?? Ik weet het even niet, heb er in elk geval waarschijnlijk weer een trauma bij!

 

Recyclebare zooi

           

woensdag, 31 januari 2024

Nou, ik heb het eens even helemaal gehad met al die rare recyclebare verpakkingen en sluitingen tegenwoordig. Flesjes die zo indeuken, sluitingen die met grof geweld pas open zijn te krijgen, papieren rietjes die tot pap worden in je flesje drinken of glas. Elke keer je hele aanrecht en handen onder als je een verpakking wil openmaken. Zitten er van die klemdoppen op waar je zelfs een schroevendraaier op moet zetten wil je die open kunnen wippen en dan vliegt de melk je als een fontein om je oren, hoor.. Dan die flesjes die bij het kleinste geringste helemaal indeuken en die als ze leeg zijn dan niet door dat statiegeldapparaat gaan. 

Nee, moet je er eerst inblazen volgens de supermarktmedewerker tot al die deuken eruit zijn. Hallo, ik zit aan het zuurstof!!!!!

Heb het zo gehad met al die mileu- en klimaatfreaks met opoes Jetten, Klaver en Timmermans voorop die dit hele land dagelijks tiranniseren met hun rare hobby's.

Het nieuws draai ik tegenwoordig ook meeteen de kop om, want het gaat alleen nog maar over milieu en asielzoekers, om gek van te worden. Dat is ook een manier om mensen aan betaalde abonnementen te krijgen als Netflix e.d. Daar trap ik dus niet in.

Nee, ik kijk tegenwoordig wel YouTube, veel interessanter en daar kan ik vaak nog wat van leren ook. 

Maar om op die verpakkingen terug te komen. Vanmorgen dus even een vette mail gestuurd naar een van die bedrijven, namelijk Foodz. Of ze misschien een bouwvakker die niet open te krijgen sluitingen laten verzinnen!!!

En dan heerlijk heb ik het weer van me afgeschreven en ben ik het weer kwijt.

 

Kerstdrukte

Pfff, wat een kerstdrukte in die winkels. Ik ben helemaal uitgeblust. Ben blij dat ik mijn boeltje bij elkaar heb weten te sprokkelen, want het is toch een hele onderneming om met je zuurstofapparaat in je karretje door al die mensen te manoeuvreren, hoor.

Ik ben natuurlijk ook al niet zo kolossaal, dus mensen zien mij gauw over het hoofd en zo word ik dan nogal eens bijna omver gewalst. Moet ik nog die kabel in de gaten houden van dat apparaat, want komt die in de verdrukking dan begint dat ding meteen te alarmeren,  totdat ik het euvel heb opgespoord. Dat kan weleens even duren en dan word ik daar zo zenuwachtig van dat ik regelmatig uit mijn kakel laat vallen 'hou toch je mond'.

Mensen horen dat weleens en kijken me dan meewarig aan, misschien denkend dat ik het tegen hen heb of tegen iemand anders. 

Maar goed, er zijn ook nog lieve mensen op deze aardbol, hoor. Soms sta ik in de rij van de supermarkt en dan vraagt iemand voor me weleens bezorgd 'wilt u misschien voor?'

Dan antwoord ik altijd met 'heel lief van u, maar het gaat wel, hoor, dus ik wacht netjes op mijn beurt'.

Ja, het geeft mij anders zo'n gevoel van misbruik maken en dat voel ik liever niet.

De mensen staan zelf al zo lang in de rij en dan moeten ze mij nog voor laten gaan, nee, dat doen we niet! Maar het is wel lief dat ze zoiets vragen!

Enfin, word ik niet in de winkels bijna omver gewalst, dan schept die boze wind er een sadistisch genoegen in mij bijna omver te blazen. Die blijft ook maar aan de gang met al dagen zijn macht tentoon spreiden. 

Wat zal ik blij zijn als al die hectische dagen weer voorbij zijn. Voor mij hoeft het allemaal niet meer, hoor. Eersst die verplichting van elk jaar weer die kaarten schrijven (van sommige mensen weet ik niet eens meer hoe ze eruit zien) en dan nogeens die winkelchaos, geen lol aan. Toch wil ik vanuit hier iedereen 

PRETTIGE FEESTDAGEN EN EEN FANTASTISCH 2024 

wensen. 

Tot in het nieuwe jaar maar weer!

28 mei

 

Ach, mijn lieve, dierbare zus, vandaag zou je weer jarig zijn. Ik zou de eerste zijn die je zou bellen en zou je later nog een verrassing brengen. Jij zou wel weer ergens een etentje hebben georganiseerd, waarop je je altijd zo kon verheugen en ik natuurlijk ook. We konden daar zo van genieten en het was altijd een lust jou zo te zien smikkelen. En ik ben zo blij dat je van zoveel dingen hebt kunnen genieten en we zoveel hebben kunnen lachen samen. Het was een ruk uit mijn hart  je zo gauw te moeten missen en te moeten toezien hoe je ten onder ging in een zo oneerlijke strijd die je niet kon winnen. Je was zo dapper als mama toen was, geen klacht over jullie lippen, alleen maar moedig alles ondergaan.       
Ik mis jullie, ik mis jullie nog elke dag en voel me soms net als een zombie door het leven gaan. Het beangstigt me dat het zo definitief is en er nooit een weg terug zal zijn. Ik heb met mijn eeuwige impulsieve en chaotische bol jullie wijsheid en advies nog zo vaak nodig en in moeilijke tijden vraag ik me altijd af wat jullie mij zouden zeggen in zo’n situatie. Alles is voorbijgegaan, zo snel en wreed en dat blijft zo pijn doen.

Ik kan alleen maar hopen dat jullie nog ergens zijn, dat jij nog altijd ergens je verjaardag kan vieren met alle dierbaren die daar al zijn. En als dat zo is, dan toost ook op mij, lieve zus, want in gedachten ben ik nog altijd zo dicht bij je. Catch my birthdaykisses, mis je, mis jullie nog elke dag.

Wat zouden we moeten zonder die toevlucht?

 

  

Gelukkig, mijn artikel over het Inloophuis de Vijverhoek aan de Lage Vijverweg in Krimpen aan den IJssel, werd geplaatst op blz 23 van de regionelle krant Het Kontakt.

Waarom ik dat zo belangrijk vind? Omdat dat Inloophuis een fantastisch toevluchtsoord voor (ex-)kankerpatiënten, hun mantelzorgers en nabestaanden is. Wordt er daar alsmaar gehuild en geklaagd over onze ziekte, nee, zeker niet. We lachen daar juist heel wat af en mocht er iemand eens logischerwijs willen uithuilen, dan weet die persoon zich onmiddellijk gesterkt door de rest van de groep en nog belangrijker, die ziet vaak binnen no time het zonnetje weer schijnen,

Eerst had ik mij aangemeld bij een Ondersteuningscentrum in diezelfde stad, maar dat werd meer een koude douche. Die vrijwilligers aldaar waren meer bezig met zichzelf dan met hun gasten en dus besloten ik en een andere gast onze toevlucht te zoeken in de Vijverhoek.Dat werd al gauw een openbaring en we voelden ons er meteen thuis. Wat ik erg belangrijk vind is, dat we daar zo ontzettend kunnen lachen met elkaar en we onze ziekte over het algemeen te kijk zetten met een grote dosis humor.
Verlies je in het dagelijks leven vaak veel goede vrienden door je ziekte en weet je vaak niet waar je terecht kan met van tijd tot tijd opdoemende radeloosheid, in de Vijverhoek sluit je vriendschappen voor het leven. Je vecht allemaal samen tegen dezelfde vijand en dus weet je exact wat er in elkaar omgaat.
Ik verheug me elke week weer op de dinsdag, de dag dat ik er weer naar toe kan om na afloop weer opgeladen naar huis terug te kunnen keren. Het Inloophuis wordt door een team van zes vrijwilligsters gerund en dat zij het vanuit hun hart doen, blijkt wel uit de warme sfeer die ze elke keer weer weten te creëren voor hun gasten. Met veel geduld bieden ze ook altijd een luisterend oor voor wie even 1 op 1 wil uithuilen

Het steekt me wel dat het Ondersteuningscentrum aan alle kanten geholpen wordt door grote donaties van o.a. het KWF, AH en de Jumbo en dat de Vijverhoek het maar financieel moet zien te rooien met de weinige donaties die zij weten te bemachtigen.
Ik heb al eens voorgesteld dat ze maar een euro of zo voor de koffie en thee moeten vragen, maar daar willen ze niets van weten. Ze willen dat geld geen eventuele belemmering mag worden voor mensen die dat niet kunnen missen.           
Voor de van tijd tot tijd georganiseerde lunches mochten ze altijd met korting inkopen doen bij de Jumbo, maar ook dat schijnt nu afgesnoept te zijn door het Ondersteuningscentrum en die korting is dus voor de Vijverhoek ook al ingetrokken. De Jumbo kwam met de smoes dat ze het financieel zo moeilijk hebben nu (nou moe, al die supermarkten hebben zich tijdens de coronatijd als enige winkels die toen open mochten flink kunnen verrijken). Al gauw kwam echter de aap uit de mouw, ze hadden een grote donatie gedaan aan het Ondersteuningscentrum (alsof die nog niet genoeg geld krijgen!).

Ik vind dat heel verdrietig voor die vrijwilligsters van de Vijverhoek, die met hart en ziel hun Inloophuis overeind proberen te houden.
Promoten, zij zijn daar niet zo goed in, dus probeer ik als gast op bescheiden wijze mijn steentje bij te dragen door regelmatig het Inloophuis wat bekendheid te geven.

Afgelopen dinsdag hadden we weer een gezellige lunch. Zonder korting dus van de Jumbo, maar toch waren de vrijwilligsters erin geslaagd de lunch ook deze keer weer tot een groot succes te maken.

 

Inloophuis de Vijverhoek, wat zouden ik en de andere gasten moeten zonder dat toevluchtsoord

Yes, yes, yes, Feijenoord kampioen!

 

Zat ik voor de buis? Ja natuurlijk! Ook al woon ik er niet meer, ik blijf een geboren Rotterdammer en Feijenoord kampioen zien worden, ja, dat moest ik zien natuurlijk!

Kan me nog goed herinneren hoe ze destijds als eerste club in Nederland de Europacup wonnen. Ik zat met mijn moedertje op een terrasje in hartje Rotterdam. De stad was 1 grote hossende menigte en mijn moedertje en ik moesten er ook aan geloven. Voor we het wisten werden we op de schouders getild van al die juichende en zingende gasten en hupsakee, zo ging het het hele Centrum door. Om nooit meer te vergeten.

Kan ik er morgen bij zijn op het Stadhuisplein? Nee, dat zal niet meer lukken, maar hopelijk kan ik de huldiging volop volgen op de buis, alhoewel dat dan toch anders is, want er gaat niets boven het proeven van die sfeer op dat Stadhuisplein!

En Arno Slot? Die moet gewoon blijven natuurlijk. Vind hem ook zo sympathiek altijd met zijn twinkeloogjes!

De stoute schoenen aangetrokken!

 

Nou, gisteren dus de knoop maar meteen doorgehakt en met mijn nieuwe accessoires buiten aan de wandel gegaan. Ik zet dat geval dan in mijn rollator, want het is voor mij te zwaar dat als een schoudertas te dragen. Heb ik straks ook nog een handicap aan mijn schouder. 
Merkte overigens weinig van die zuurstof, volgens mij kwam er nauwelijks wat uit, maar toch doorgezet en de Plus bereikt. Buiten een hoop gebrom van dat apparaat voel je dat apparaat ook wat trillen, maar goed, je moet er natuurlijk aan wennen, denk ik zo. Nou, staat dat ding op standje 1, want dat moet door mijn longarts langzaam worden opgevoerd. Dus het staat natuurlijk op een nog zwakke stand.

Elk nadeel heeft ook zijn voordeel, zeggen ze. Wat mij opviel was dat iedereen je vrij baan geeft en iedereen je wil helpen. Wil je wat pakken, dan is het meteen ‘zal ik u even helpen?’
Nou, ben ik geen lange Goliath, dus als het de bovenste planken betreft, dan is dat wel fijn. Voor de onderste planken heb ik liever geen hulp, want ik kijk altijd naar de uiterlijke datum van de producten die ik koop en het is dan zo flauw om te zeggen ‘wilt u een andere pakken?’ Het is natuurlijk hartstikke lief van al die hulpvaardige engeltjes, maar zelf voel ik mij daardoor wel een beetje ‘aan lager wal geraakt’, hoor.    
Thuis heb ik alleen bij inspanning dat huisapparaat aan, want ik vind het toch een hele belemmering rond te lopen met zo’n meterslange slang.
Ik ben al zo’n onhandig geval en zie het vandaag of morgen nog gebeuren dat ik erover struikel en met mijn snufferd op de vloer terecht kom. Zal wat zijn, dan heb ik straks weer een probleem erbij.

Het was prachtig weer vandaag, dus weer de stoute schoenen aangetrokken en opnieuw met mijn boliderollator en dat mobiele geval op stap gegaan.
Heel brutaal (ze kunnen me wat in het ziekenhuis) heb ik hem zelf op standje 2 gezet en dat gaf me heel wat meer power. Dit keer naar de Lidl gelopen en daar weer wat boodschappies gehaald. Kan niet al teveel meenemen, want dat apparaat staat in mijn mandje en dat moet vrij staan, want anders gaat hij spoken. Dus de boodschappies in een draagtas op de zitting. Maar goed, sta ik bij de kassa en paniek. Begint dat ding opeens te piepen en te knipperen met een rood lichtje, terwijl ik aan het afrekenen ben. Ja, ik kon niet meteen kijken wat er aan de hand was, dus maar gauw afgerekend en verderop gekeken.
Stond er als melding ‘u heeft geen lucht, controleer uw canule’.
Canule, wie, wat, waar??  Zat ik eerst aan de onderkant te knutselen, maar dat ding bleef maar piepen en knipperen. Bleek het aan de aansluiting in het midden te liggen. Ja, ik denk dat door al die bewegingen die je maakt die canule dan wat los komt te zitten. Dus die weer vastgezet en gelukkig, het gedonder hield op.
Ik krijg er altijd zo de stuipen van als een nieuw apparaat opeens kuren gaat vertonen en weet dan nooit zo gauw wat te doen.

Ik weet niet wat het de laatste 2 maanden is, maar alles gaat mis.
Vanmorgen ook al problemen met mijn smartphone. Geef pin 1 (de Puk-code). Wat is dat nou weer, heb ik zeker weer per ongeluk wat aangeraakt.
Nou, overal zoeken naar mijn Puk-code en gelukkig ‘gevonden’.
Even bevestigen en nee hoor, kreeg weer de melding ‘uw pin 1-code komt niet overeen. ‘Nou, wat zal ik nou dan weer beleven? Zeker een slip van de touch!
Dus opnieuw ingevoerd, maar nee, weer dezelfde melding. U heeft nog 1 poging, nou lekker dan! Puk-code, puk-code, waar vind ik dan de juiste Puk-code, heb ik dan wat gewijzigd dat die Puk-code niet meer klop?. Nou, lichte paniek weer en dat als je net je kijkers open hebt! Nou, dat wordt de provider bellen, dacht ik.
Eerst maar eens gekeken op hun site bij veelgestelde vragen en wat zagen mijn kijkers?? Juist ja, problemen met de Puk-code. Blijkt dus dat je bij de instellingen van je provider op jouw site de Puk-code en Pincode kan vinden.
Pffff, was dat even een opluchting zeg. Ik dacht alweer te moeten bellen en eeuwig in de wacht te komen staan, want daar hebben bedrijven tegenwoordig een handje van. Eindeloos doorverbinden en je wel tien minuten in de wacht te zetten onder het mom van ‘druk, druk, we hebben het zo druk’. Daarom haat ik bellen tegenwoordig en vaak hang ik ook gewoon op als ze me te lang laten wachten, want ik ben natuurlijk geen malle Toos. Ik zoek dan gewoon weer een andere methode en dat is dan meestal appen. Maar ja, is ook niet altijd alles, want dan krijg je weer zo''n dooie robot die niks snapt.
Enfin, de ellende was gauw verholpen en ik kon eindelijk aan mijn ochtendprogramma beginnen.
Door al dat gedoe natuurlijk helemaal in de war geschopt en pas om 11.30 uur kon ik eindelijk naar buiten potjandosie nog an toe.Ik heb nu natuurlijk ook nog extra tijd nodig met dat mobiele gedoe, dus eer je eindelijk buiten loopt! Maar goed, ik moet ook maar leren alles wat langzamer te doen. Dat is voor mij al een kwelling op zich, want dat zit helaas niet in mijn genen.

Net mijn gordijn gerepareerd want een gordijnoogje was gebroken en dus moest ik op de trap. Ja, niet met mijn accessoires, want anders lig ik meteen beneden met die slangen. Het was voor mij een hele onderneming, maar gelukt en ik trotse pauw, want ik had het toch maar weer gefikst.

 Zo, nu ga ik eens lekker ontspannen, want dat heb ik wel verdiend na al die poespas vandaag weer.

 

De zoveelste confrontatie

  

Eergisteren weer een CT-scan ondergaan en gisteren een looptest moeten doen en daarna naar mijn longspecialist.      
Gelukkig vertoonde de CT-scan geen nieuwe uitzaaiingen, dus ik was blij met de uitslag. Het is toch altijd weer een spannend gebeuren en dus een hele opluchting als de uitslag goed blijkt te zijn. Ik was in eerste instantie blij, maar dat werd al meteen de kop ingedrukt door de uitslagen van de looptest en het zuurstofgehalte.
Mijn longarts schrok daar ontzettend van en vond dat ik nu toch echt aan het zuurstof moest. Het was een zoveelste tegenslag en de tranen rolden deze keer toch over mijn wangen. Iedereen zou straks kunnen zien dat ik ziek ben en daar zit ik helemaal niet op te wachten. Ik was ook boos, want ik had me weken voorbereid op die looptest door elke dag een stuk te wandelen en alles bleek uiteindelijk voor niets geweest. Natuurlijk voelde ik zelf ook wel dat het eigenlijk niet meer ging, maar wat dat betreft ben ik altijd net een struisvogel die zijn kop liever in het zand steekt. 
Een lang gesprek met mijn longarts gehad, waarin hij me probeerde te troosten door allerlei voordelen van zo’n zuurstofapparaat op te noemen.
Toen ik zei dat ik het vreselijk vond met slangen in mijn neus te moeten rondlopen, waardoor iedereen zal kunnen zien dat ik wat mankeer, zei hij doodleuk ‘je moet het zien als een accessoire, je draagt toch ook een sjaaltje, nou, zo moet je die slangetjes ook zien.’  
‘Jeetje’, dacht ik, ‘wat is dat voor vergelijking?’     
Maar goed, waarschijnlijk wist hij niets beter te verzinnen om het voor mij zo aantrekkelijk mogelijk te maken en ik moest toch wel even lachen om zo’n dwaze vergelijking.

Enfin, er was uiteindelijk geen ontkomen aan en voor ik nog maar wat kon zeggen belde hij met de longverpleegkundige. Tjonge zeg, ze lieten er ook geen gras over groeien. Ik was nog niet thuis of die longverpleegkundige hing alweer aan de telefoon voor wat verdere gegevens. Vanochtend om klokslag 09.00 uur werd ik al gebeld dat ze de boel vandaag kwamen installeren.  
Nou had die longverpleegkundige me gerustgesteld dat ik een mobiel apparaat zou krijgen en dat het dus allemaal wel zou meevallen. Mooi niet dus!
Om 13.00 uur stond die installateur dus op mijn stoep met een paar apparaten, waarvan ik dacht dat die voor een oorlogsslagveld bedoeld waren.          

Eens soort grote, witte raket en dan nog een zwarte kast met knoppen en bellen en lampjes en een 15 meter lange slang (kon ik tenminste lekker vrij mee rondlopen in huis, zei die monteur olijk). Verder nog een draagbaar apparaat met ook een lange slang eraan en dat kon ik dan zo gemakkelijk als een schoudertas dragen, zei hij weer voldaan. 

 

Nou, niks geen schoudertas voor mij, want dat ding bleek loodzwaar, dus dat moet dan maar in mijn maseratirollator, want anders zit ik straks nog met een gehandicapte schouder als extraatje.

Ik zei hem nog dat de longverpleegkundige had gezegd dat ik een mobiel apparaat zou krijgen, waarop hij zei dat ik die ook erbij kreeg.
Ik vroeg hem wat ik dan met die andere apparaten moest. ‘Nou, die zijn voor thuis’, zei hij ‘en dat heeft uw longarts voorgeschreven, dus wij doen wat hij zegt en niet uw longverpleegkundige.          
Vervolgens hele verhalen hoe alles werkte, waarvan ik nu al meer dan de helft vergeten ben.          
Gelukkig had hij mij het advies gegeven om een video op te nemen van wat hij allemaal te vertellen zou hebben, want anders was ik nu al wanhopig geweest.
Kreeg er wel een handleiding bij, maar die is in bruikleen, want anders bleven ze kopiëren, zei hij (nou moe, ik heb dus zelf maar het halve boek gekopieerd, want anders zit ik straks met de gebakken peren en weet ik niet meer wat ik moet doen). Toen liet hij me nog zien hoe ik gemakkelijk iets kon verwisselen. Nou, heb ik dus ook nog artrose, dus het werd trek- en duwwerk, maar ik kreeg het niet voor elkaar. Hij heeft vervolgens dus een handje geholpen en zei toen opgewekt ‘ziet u wel, hoe gemakkelijk? En anders vraagt u even een buurman om hulp’.        

Die witte raket maar in mijn slaapkamer gezet, want anders is mijn hele inrichting naar de maan met al dat lelijks.   
Kreeg ook nog een sticker op mijn buitendeur voor de brandweer en als waarschuwing dat mensen niet gaan staan roken voor mijn deur, want dan kan de boel ontploffen. Mag ook niet meer gezellig een kaarsje opsteken, want dat is ook vuur en dat is dan gevaarlijk als je zo’n kaars uitblaast. Het idee alleen al maakt me bang   
Energie is al niet te betalen en die apparaten werken allemaal op stroom, dus tel uit je winst straks.          

Gisteren ook nog iets dols meegemaakt in het ziekenhuis. Sta ik daar aan de balie, omdat ik weer nieuwe afspraken moest maken en praat die baliemedewerkster wel zo op fluistertoon dat ik haar bijna niet kon verstaan.
Ik verstond dus alles verkeerd of ik moest weer vragen wat ze zei. Staat ze opeens op, komt naast me staan en zegt doodleuk ‘u heeft zeker ook nog een slecht gehoor, want ik zie u steeds liplezen.’               
Ik antwoordde haar dat ik gewoonlijk nog wel over een uitmuntend gehoor beschikte, maar dat ik van al dat zuurstofgedoe helemaal in de war was geraakt. Ik had eigenlijk gewoon moeten zeggen dat ze eens duidelijk moest leren praten, maar ja, dat vond ik dan weer zo kwetsend (alsof het niet kwetsend is dat jij voor liplezer wordt uitgemaakt). Nu ik dit zo zit te vertellen moet ik er eigenlijk wel erg om lachen.   

Nou ja, dat lachen heb ik nu gewoon hard nodig, want ik ben even flink depri en verdrietig van dat hele zuurstofgedoe.    
Steeds moet ik weer een nieuwe drempel over, alsof ik nog niet genoeg tegenslagen heb gehad.  Steeds maar weer opnieuw een vuilniszak vol rotzooi op mijn hoofd gegooid, hebben ze daar boven niks anders te doen?           

 

Wat een dag!

Nou, het was me het daggie wel gisteren en ik schrijf het maar even van me af.

Om te beginnen gisterenmorgenvroeg hier naar het Digitaal café in de bibliotheek gegaan. Ik moest een Facebookpagina openen voor ons Inloophuis en dat lukte ook, maar het geval was dat je eerst een account moest hebben (heb ik ook), waarna je dan een bedrijfspagina kan openen. Nu wilde ik het niet op mijn eigen account doen, omdat ik in de naaste toekomst dat FB-account wil overdragen aan de gastvrouwen van het Inloophuis. Dus een nieuw account aangemaakt en daarna die pagina. Echter, ging ik zoeken dan kwam dan de ene pagina tevoorschijn en dan weer de andere, wat natuurlijk niet de bedoeling is, want dan worden de bezoekers helemaal horendol en ik ook natuurlijk. Als ze zich aanmelden dan kunnen ze dus of op de ene pagina aangemeld worden of op die andere! Enfin, van alles geprobeerd en nagezocht op Google, het lukte me niet slechts 1 pagina tevoorschijn te krijgen. Op dus naar het Digitaal café, want daar zitten natuurlijk allemaal deskundigen op computergebied.

Ik werd al gauw gehaald door een mevrouw en ik moest plaatsnemen aan een tafeltje, waaraan ook nog een andere klant met zo’n deskundige zat.

Enfin, het werd een gewauwel van jewelste en werd je niet horendol van je compjoet, dan wel van dat gekakel om je heen. Nou, mevrouw ging aan de slag en moest zelf steeds op Google en op Facebook speuren naar info, wat ik zelf ook al tig keer had gedaan. Alles staat zo ingewikkeld vermeld, dat ik dus dacht dat het eraan lag dat ik een daggie ouder wordt. Ze zat vervolgens van alles te knutselen op mijn compjoet, maar dat werd helemaal niks dus en of die site nu nog in orde is, ik durf niet eens meer te kijken. Na meer dan een half uur haalde ze de volgende klant op en zei tegen mij even te wachten. Druk in de weer met die andere klant, kwam vervolgens terug en zei dat ze een afspraak elders had en eigenlijk weg moest. Of ik volgende maand bij die meneer aan de overkant van ons tafeltje me wilde aanmelden, want misschien wist die het wel. Ik weet het niet, maar die was ook al ik weet niet hoe lang met zijn klant bezig en zo te horen was dat ook niet het je van het. Maar goed, had ze me nou meteen gezegd dat ze er geen verstand van had, dan had ik me al die tijd kunnen besparen. Alles weer ingepakt (je moest namelijk je eigen compjoetie meenemen!) en met de staart tussen mijn benen afgedropen.

 

Teleurgesteld thuisgekomen maar mijn mail gaan lezen.
Lees ik daar in een mail van het ziekenhuis, dat mijn CT-scan op 22 maart niet door kan gaan in het IJsselland, maar dat ik daarvoor naar Kralingen moest. Nu is er daar in Kralingen bij die vestiging geen parkeerplaatsterrein en dus moet je in de omgeving gaan speuren naar een parkeerplaatsje Dat is dan op de Oude Dijk, die altijd volstaat met auto’s van werknemers en winkelende mensen. En als ik dan een parkeerplaats vind, hoe ver moet ik dan lopen met mijn longziekte en krakkemikkerige rug naar dat ziekenhuis? Vervolgens zou ik dan binnen een half uur weer in het IJsselland moeten zijn voor een looptest en longfunctie en ik zag de bui al hangen. Ik zou voor dood aankomen!!! Mijn rugwervels zijn ook al doorgezakt, waar ik een Dexa-scan voor krijg op 10 februari. Op 21 februari moet ook nog mijn hand geopereerd, nou, tante Kwakkel moet dan maar zien aan te komen. Meteen gebeld naar de Radiologie en na minutenlang wachten kreeg ik een kattige assistente aan de lijn met een inlevingsvermogen van nog minder dan een rund!

Nee, niks mee te maken, ik moest en zou naar Kralingen. Nou, ik dacht het niet , dus de longafdeling gebeld. Gelukkig, die assistente was er eentje van wat meer begrip en nam contact op met de Radiologie. Nu kon ik wel in IJsselland komen, maar pas medio mei, want de CT-scan in het IJsselland was stuk. Dus mijn controle longkanker met weken uitgesteld, maar ja, het kan helaas niet anders.

 

Daarna mijn post opengemaakt en Ben had zich keurig aan de afspraak gehouden, helemaal gratis een nieuwe SIM-card voor mijn smartphone, want had de laatste tijd steeds dat ik verbroken werd midden in een gesprek en volgens Ben kon het weleens aan de SIM-card liggen. Ik had geen zin om dat hele installatieprogramma te doorlopen met mijn toch al overlopende brein van alles en nog wat, dus besloot naar zo’n phonezaak te gaan in het centrum hier.

Daar aangekomen staat er een man voor de deur buiten een paffie te roken. ‘Ik kom zo bij u,’ zegt hij en gaat vervolgens met de paraplu op zijn bol op zijn dooie gemakkie zijn paffie staan op te roken. Ik keek eens demonstratief naar hem van ‘hoe lang gaat dat nog duren’ en toen ging hij doodleuk een blok verder staan. Ik had in die tussentijd die hele zaak wel kunnen leegroven inclusief de kassa!!

Na een tijdje kwam meneertje dan binnen, stinkend naar de nicotine, maar kon mij het even bommen, als hij me maar hielp.

Ik vroeg hem of hij mij even kon helpen met die sim-card, maar nee, dat ging zomaar niet. Dat was een hele bedoeling, hoor. Hij had een beter idee. Hij zou wel een SIM-card van hem gebruiken, want dan ging het allemaal niet zo moeilijk. Het zou me wel een tientje kosten, dat wel. Intussen was ik al zo moe dat ik maar akkoord ging en meneer ging aan de slag. Op een gegeven moment moest hij toch Ben bellen over het ontgrendelen van mijn account of iets dergelijks. Hij kreeg Ben aan de lijn en zei dat het hem niet ging worden met die SIM-card en dat hij een card van zijn zaak erin zou doen en dus het e.e.a. moest weten. ‘O’, zei die mevrouw van Ben ‘u kunt gewoon onze card gebruiken, hoor, ik help u er wel doorheen.’ Ik moest mij alleen even identificeren met mijn geboortedatum en huisnr.

Binnen een mum van tijd was die card geïnstalleerd en ging hij als extra service nog even mijn smartphone afkraken. ‘Tja, die was niet meer zo goed en had zijn beste tijd wel gehad’. Ik zei hem dat hij het voorlopig nog deed en dat ik in deze dure tijd eens even niet dacht aan een nieuwe. Ik dacht ‘en zeker niet bij jou met zo’n rare service.’ Intussen was er een andere klant binnengekomen en ik wilde er maar gauw vandoor. Uit fatsoen vroeg ik hem of ik hem wat schuldig was en toen antwoordde hij ‘nou vooruit, deze keer niet, maar volgende keer moet je eerst bij mij komen als je weer een nieuwe SIM-card nodig hebt en die krijg je dan voor een voordelige prijs. Voordelig prijs, hoezo?? Je belt je provider en ze sturen je notabene een SIM-card gratis toe, maar dat hield ik maar voor mezelf.

 

Na alle hopsasa ben ik maar bij de bakker naar binnengestapt om mijzelf eens te verwennen met een lekker gebakje, want ik had het eens even helemaal gehad na zo’n dag! En thuisgekomen heb ik hem lekker opgesmikkeld. Enne … ik had er twee gekocht, dus nog eentje voor vandaag (heb ik net op). Ja, als je jezelf trakteert moet je het maar gelijk goed doen! Trouwens, ik had het gewoon verdiend.

Mijn toet-toet

 

Gisterenmorgenvroeg mijn auto naar Ford in Rotterdam gebracht voor een grote onderhoudsbeurt en APK. Nou ja Ford, ze heten tegenwoordig Hedin Automative, een Zweeds familiebedrijf.
Of ze de naam op mijn kentekenplaat mochten veranderen in Hedin, want was Ford eerst overgenomen door Stern, nu had Hedin het weer overgenomen.
Ik zei dat ik de naam helemaal niks vond, maar goed, als dat ze gelukkig maakte dan hadden ze mijn toestemming, onder voorwaarde dat de plaat weer zo bevestigd werd als hij destijds door de politie was vastgezet.

Vervolgens werd mij gevraagd of ik mijn auto nog gewassen wilde hebben. Ik zei dat ze dat toch altijd deden, maar kreeg als antwoord dat dat niet meer gratis was maar tegenwoordig 14,95 euro kostte. Dat ontlokte mij de vraag of dat bij de nieuwe naam hoorde! Kreeg daarop een verlegen lachje, waarop ik zei dat dat dan maar moest.
Daar ik thans in Schoonhoven woon moest ik wel op mijn auto wachten en dus op naar de Relaxruimte. Die zag er keurig uit, maar de vertrouwde ochtendkranten waren niet aanwezig en hadden plaatsgemaakt voor slechts folders over auto’s. De grote televisie vertoonde geen programma’s meer, maar juist ja, reclame over auto’s en nogeens auto’s.

Gelukkig, de oude, vertrouwde koffieautomaat stond er nog en dus maar gauw een beker warme chocolademelk genomen. Ik ben niet zo’n koffiemens, dus als er warme chocolademelk te krijgen is, dan kies ik die altijd.       
Tja, wat zou ik nu eens doen in mijn wachttijd? Gelukkig had ik een puzzelboekje bij me en dus kon ik mijn hersens weer wat noodzakelijke voeding geven.
Wachttijd kan lang duren als je helemaal niets te doen hebt, dus blij dat ik waarschijnlijk een voorspellende ingeving had gehad dat ik dat puzzelboekje bij me had.

Af en toe werd de wachtkamer, oh nee, het heet Relaxruimte nu, opgevuld door een mannelijke bezoeker, die zijn wachttijd dan opvulde met interessant op een laptop turen. Valt me op dat dat vaak een hobby is van mannen die moeten wachten bij zo’n dealer. Dat staat tenminste ook interessant natuurlijk en geeft de buitenwereld ervan blijk dat ze een belangrijke en drukke baan hebben., Ik moet daar altijd innerlijk een beetje om lachen, eerlijk gezegd. ‘Goedemorgen’ zeggen is tegenwoordig waarschijnlijk ook heel moeilijk uit te spreken en in plaats daarvan loopt men dan schichtig snel naar een uitverkoren zitplaats.

Na een tijdje zag ik de baliemedewerker al op me afstevenen en dan weet ik wel hoe laat het is.
Tja, ik had 2 nieuwe achterbanden nodig, nieuwe remvloeistof en de ruitenwissers waren helemaal uitgedroogd. Ik vroeg wat de totale financiële schade zou zijn, nou, om precies te zijn 893 euro en nog wat.
Je wilt natuurlijk niet besparen op veiligheid en nou ja, ik heb er geen nieuwe auto voor, dus akkoord gegeven. Na een paar uur kwam het verlossende woord dat mijn auto klaar was en goedgekeurd. Ik zei dat ik heel blij was, maar mijn portemonnee niet en daar werd achter de balie wel om gelachen.

Mijn auto zag er vann binnen gelukkig schoon uit voor die 14,95 euro, maar de kofferbak hoorde zeker niet bij die prijs, want daar was geen stofzuiger aan te pas gekomen. Ook miste ik het gebruikelijke videofilmpje van de monteur waarop ik kon volgen wat hij met mijn auto deed en wat mij altijd een vertrouwd gevoel gaf. Niks ervan, geen melding niks.   
Nou, als deze ervaring de policy is van het nieuwe bedrijf, dan hebben ze mijn vertrouwen nog niet weten te winnen.

Hun kennisgeving per email van de overname aan mij luidde o.a.:

'Hedin Automotive wil een Europese leider zijn in automotive oplossingen voor iedereen - door voortdurende innovatie, uitstekende service en producten van topkwaliteit.’

Nou, van die uitstekende service heb ik helaas tot op heden dus nog niets gemerkt dan alleen dat het baliepersoneel vriendelijk en beleefd was.
Maar goed, ik kan weer een jaar vooruit met mijn toet-toet, althans, dat hoop ik.

7 november 2022

 

Vandaag  alsmaar denken aan jou, lieve, dierbare zus.

Alweer vier jaar geleden dat je je gevecht verloor tegen die vreselijke ziekte die ons allebei trof en het lijkt nog maar zo kort geleden. Deze dag is je sterfdag en ik kan er niets aan doen het nog altijd zo moeilijk te hebben met kwijt te zijn wat mij zo dierbaar was.

Maar soms, soms ben ik ook wel blij dat jullie deze wereld met al haar problemen en agressiviteit niet meer hoeven mee te maken. Dan troost ik mij maar met de gedachte dat jullie nu veilig zijn en hopelijk gelukkig.

Ik vecht mijn strijd nu alweer zo lang alleen en ik doe dat eigenlijk voor jou, lieve zus. Voor jou omdat ik dat aan je verplicht ben en moet leven voor jou. Jij wilde nog zo graag leven, had nog zoveel wensen en werd zelfs geen tijd vergund om nog maar iets van je bucket list af te kunnen strepen. Ik weet nog hoe je een laatste, klein reisje boekte waar je zo naar toe leefde. Het werd je niet vergund, je was te ziek en kon al niet meer lopen. Zo dapper als jij en mama waren in het gevecht tegen jullie ziekte, zo dapper moet ook ik zijn.

Nog elke dag zijn mijn gedachten bij jou en mama en ik mis jullie nog zo ontzettend veel.

WEET JE

 

Dit moet je weten

dat om mij heen

alles gewoon doorgaat

 

maar als de zon schijnt

voel ik de regen en

als de dag is aangevangen

ervaar ik nog de nacht

 

dit moet je weten

dat zoveel lentes gepasseerd zijn

en zoveel zomers reeds

maar dat het winter is gebleven

 

dat ik je mis en

elke dag alleen maar meer

mijn lief, dat moet je weten

 

 

LIZA

 

Violetgekleurd waren de bloemen

net als het jurkje waarin je danste

jouw onschuld schilderde heel de wereld

tot een sprankelende aquarel 

 

wat wist je van barbaren

die alles monsterlijk maken en

nooit een hart zullen bezitten

zo zuiver als dat was van jou

 

in luttele seconden

jouw leventje weggevaagd

vier veel te korte jaren

was je een zaadje van de zon

 

wat wist je van barbaren

die alles monsterlijk maken?

===============================

 

 

13 JUNI

Dat ik vandaag feest moet vieren
maar dat die lege stoel daar staat
waar niemand op mag zitten
omdat ik wacht op jou
ik kan het niet, nog altijd niet

blij zijn om elk jaar erbij
het voelt gestolen, niet van mij
het is dat schuldig blijven voelen
ik weet het, onterecht
maar toch …

vanmorgenvroeg
ik wachtte en ik wachtte
jij belde niet, alweer niet
het waren andere namen
en ik speelde mijn spel

ik weet het wel
je zal niet kunnen komen
maar ik bewaak die lege stoel
hij blijft voor jou bedoeld

-------------------------

 

28 mei

 

28 mei! Vandaag zou je jarig zijn geweest en daar werd ik mee wakker, lieve zus.
Al die herinneringen kwamen weer boven en ze doen me altijd pijn, omdat ik weet dat dat geweest is en nooit meer terug zal komen.
Hoe je mij veters leerde strikken, hoe je mij mijn naam leerde schrijven, helaas wel met een k en een t en hoe mama mij dat opnieuw moest aanleren met een g en een d.
Wanneer de kleuterschool uitging, stond jij daar altijd zo trots tussen al die grote moeders op me te wachten. Mama kreeg niet eens de kans mij van de kleuterschool te halen. Zodra ze zei dat ze me ging halen, rende je naar de kapstok om je jas ervan af te rukken en weg was je.

Ik herinner mij ook nog hoe ik ooit van mijn leraar op het speelplein van de lagere school om een of andere reden een harde klap in mijn gezicht kreeg. Nog voor ik zelf kon reageren vloog je - van wie weet waar - als een beschermende leeuwin voor haar welp op hem af. Ik bleef jouw eeuwige, kleine zusje en jij was gewoon mijn tweede moedertje en dat is altijd zo gebleven. Door de boze buitenwereld, die ons zoveel pijn heeft gedaan, werden we een hechte drie-eenheid - mama, jij en ik - en niemand heeft dat ooit kunnen verbreken. Altijd als iemand me te na kwam vertoonde je die enorme beschermingsdrang en zelfs toen ik al lang volwassen was geworden, wilde je me nog altijd beschermen tegen – in jouw ogen – vermeende misstappen die ik kon maken. Jij en mama, jullie waren het enige goede in mijn leven. Helaas moest de dood zo nodig het laatste dierbare van me wegnemen en niemand weet, o, niemand weet hoeveel verdriet ik nog altijd met me meedraag, lieverd.

Jou kwijt te zijn en zo snel al nadat we afscheid hadden moeten nemen van mama, heeft voor altijd  een tweede, gapend gat in mijn hart geslagen.
Als het mogelijk was geweest, dan had ik mijn leven voor jou gegeven, lieve zus.
Waarom jij moest sterven en ik nog moet leven, ik heb er nog altijd geen antwoord op.
Jij was zo een beter en mooier mens dan ik en ik voel me alsmaar zo hopeloos verloren nu je er niet meer bent.
Ik kan je nooit meer om advies vragen, nooit meer iets met je delen, nooit meer met je praten of lachen en soms stel ik me voor dat het niet zo is. Dat je er nog bent en ik gewoon maar een lelijke nachtmerrie heb gehad.
Als ik je belde nam je steevast op met ‘what’s the mattie, Noppio?’
Ze zeggen dat het gemis minder wordt met de tijd, maar nee, ze hebben het zo mis, het wordt alleen maar erger.

Het doet me nog altijd pijn dat je toen niet op me gewacht hebt tot ik terug was van mijn bestraling. Ik had je zo graag in mijn armen willen  houden tot aan je laatste ademzucht, tot daar waar het niet meer kon, lieverd. Maar nee, je bent zomaar geruisloos weggeglipt en ik heb er niets aan kunnen doen.

Helaas werd ik – om mij totaal onbegrijpende redenen -geen deelgenoot gemaakt in je afscheid. Alsof me zo kwalijk werd genomen dat jij er niet meer was en ik wel. 
Het enige wat ik voor je heb kunnen doen was een mooi gedicht voor je maken en voordragen, zoals je mij op je ziekbed gevraagd had. Maar weet je, je raakt er aan gewend wat mensen je kunnen aandoen en jou in mijn hart dragen als een fonkelend diamantje, dat kan niemand mij afnemen en dat is alleen nog maar belangrijk.

En weet je, jouw ring draag ik elke dag om mijn hals, want hij is helaas net iets te groot voor mijn vingers. Zo draag ik toch elke dag iets van je bij me en dat geeft me nog enige houvast. We zouden samen vechten tegen onze ziekte en zolang al moet ik die strijd nu alleen voeren. En ik ben daar zo moe van, maar ben dat zo verplicht aan jou. Ik mis je, lieve zus, ik mis jou en mama nog elke dag

 

ALLEEN NOG WILLEN SLAPEN

 

Altijd weer bij het wakker worden

meteen weer denken aan jou

en dan eeuwig willen slapen

 

niet weer een dag te moeten leven

met die pijn van dat gemis

niet meer hoeven voelen dat

gapend gat van leegte

 

nog eenmaal met je mogen praten

nog eenmaal met je mogen lachen

je mogen bellen en vertellen

van wat ik weer eens heb beleefd

 

overal en altijd

alleen maar denken aan jou

en dan eeuwig willen slapen

 

 

Weer eens iets anders!

Dit keer eens met aluminiumdraad gewerkt. Weer eens iets totaal anders en leuk om te doen. Wel een beetje moeilijk met die artrose in mijn handen, maar gelukkig ben ik in het bezit van genoeg tangetjes.