zondag 20 juni 2021

PFFFFFF!

 



Moet hier maar weer even mijn verhaal kwijt, want niets betrouwbaarder en geduldiger dan hagelwit papier.
Of je nog van papier kan spreken is een tweede, want het is eigenlijk een Word-format natuurlijk of hoe dat dan ook mag heten.
Maar goed, ik heb weer een turbulente periode achter de rug, die ik maar weer zo gauw mogelijk achter me wil laten en dat lukt waarschijnlijk wel nadat ik het van me afgeschreven heb.

Enfin, afgelopen dinsdag moest ik mij weer eens melden in het ziekenhuis en dit keer voor een bronchoscopie.
Ik moest er al heel vroeg nuchter zijn en dus om 06.00 uur al onder de douche en ook mijn haar gewassen, want ik heb toch altijd ruim tijd nodig met mijn niet al te overvloedige zuurstof. Je wilt jezelf uiteindelijk toch helemaal fris en fruitig in handen van het medisch personeel geven.
Om 07.45 uur van huis gegaan, want ik moest mij om 09.10 uur melden en gezien allerlei wegwerkzaamheden overal ruim op tijd vertrokken.
Kwam gelukkig op tijd aan en hup, me met frisse moed gemeld bij de desbetreffende afdeling en ik trof het met een gezellig zaaltje. De vrouw naast mij moest ook een bronchoscopie ondergaan, de Surinaamse meneer aan de overkant een schouderoperatie en naast hem lag een meneer die we bijna voortdurend slapend hebben meegemaakt.
Ik voelde al een beetje nattigheid toen de zuster er bij mij een beetje omheen draaide. Op haar vraag of ik de folder goed gelezen had antwoordde ik bevestigend en toen ik opmerkte dat het volgens die inhoud gelukkig geen pijn zou doen begon ze ietwat ongemakkelijk te draaien en zei ‘ja, nou ja, uhh, uhh’. Ik dacht nog in mijn hoogmoed dat zij er waarschijnlijk niet genoeg van afwist en liet het voor wat het was. Ik installeerde mij volgens haar aanwijzingen op het mij aangewezen bed dat ze gezien mijn lengte eerst nog veel lager moest zetten.
De Surinaamse meneer aan de overkant van mij was the opposite, namelijk 1.93 meter en daarvoor moest dus een ander bed aangerukt worden.
De buurvrouw naast mij was al gauw aan de beurt. Haar buurman aan de overkant was al een tijdje daarvoor geholpen. Nadat zij weggehaald was moest ik aan de inhalatie, waar ik altijd een vreselijke hekel aan heb, want dat duurt altijd zo lang en ik ben nu eenmaal mevrouwtje ongeduld!

Mijn buurvrouw kwam na een tijdje monter terug en stak haar duim op. Zij had het achter de rug, maar het leek me wijsheid niet te vragen hoe het was, want dat lieve mens moest natuurlijk even rustig bijkomen.
Het duurde niet lang of ik werd gehaald en naar de OK gebracht. Mijn keel werd bij herhaling verdoofd, wat ook niet erg prettig was, want je hebt het gevoel alsof je keel opzet en je niet meer kan slikken. Ik onderging het dapper, want ik heb inmiddels al zoveel te verduren gehad, dat dit er ook nog wel bij kon.

De zusters waren heel lief en na een tijdje kwam de arts erbij. Hij zei dus dat hij in mijn longen ging kijken. Ik kreeg een bitje in om mijn tanden te beschermen en toen ….
Voor ik het wist voelde ik  de buis langzaam door mijn luchtpijp steeds verder naar beneden gaan en toen opeens gierende hoestbuien, waardoor ik totaal geen lucht meer kreeg.  Ik hapte naar adem, trapte in het wilde weg als een paard in paniek  met mijn benen en wilde schreeuwen die apparatuur eruit te halen die inmiddels flink pijn ging doen naarmate die verder zakte. Maar ja, hoe wil je om hulp schreeuwen met een verdoofde keel en zo’n buis door je luchtpijp. Volgens de inmiddels verontruste zuster bleef mijn zuurstof maar dalen en aan die hoestbuien kwam geen einde meer. De arts beloofde het zo snel mogelijk te doen, maar ik kon gewoon geen lucht meer krijgen en dacht dat ik zou stikken. Uiteindelijk was de martelgang ten einde en werd de buis eruit gehaald.

De arts verontschuldigde zich achteraf en zei dat hij mij helaas, gezien de toestand van mijn longen, niet de gebruikelijke verdoving had kunnen toedienen, omdat ik dan alleen maar meer in de problemen was geraakt. Hij had mijn longen helemaal leeggespoeld en dat wordt op kweek gezet, waarvan ik de 22e dan de uitslag krijg. Ik heb na dat onderzoek nog zeker een flink kwartier last gehouden van gierende hoestbuien en kreeg extra zuurstof toegediend. Tot ’s avonds laat heb ik zitten nabeven en hiervan heb ik dus een levenslang trauma overgehouden. Nooit meer van mijn leven, ze zullen echt iets anders moeten verzinnen, want dit zal ik echt nooit meer toelaten. Wat een martelgang was dat. En na mijn medische geschiedenis heb ik toch heus een hele hoge pijngrens opgebouwd!
Overigens had ik ook wel medelijden met die Surinaamse meneer. Hij was al naar de OK gebracht, maar kwam weer terug, want er was iets tussen gekomen en dus werd zijn operatie uitgesteld. Voor hem begon de spanning dus weer opnieuw.

Eenmaal weer helemaal bij mijn positieven hebben mijn buurvrouw en ik nog wel even hartelijk kunnen lachen. We kregen na twee uur eten, nadat ze zich hadden vergewist dat wij ons niet verslikten bij het drinken van wat water. Alleen waren ze mijn water natuurlijk weer vergeten, maar ik had inmiddels zo’n honger dat ik maar niets gezegd heb en gelijk ben aangevallen, nadat ik eerst voorzichtig een slokje had genomen van mijn karnemelk om te kijken of ik mij niet zou verslikken. 

Opeens een hoop tumult!
De man aan de overkant van mijn buurvrouw was zo gulzig aangevallen dat hij zich danig verslikte en dreigde te stikken. Zijn broer die bij hem zat stak geen vinger uit en zat er als een ijskonijn bij. Ik zag al gauw de ernst van de situatie, want hij liep paars aan  en dus riep ik om de zuster die meteen kwam aangesneld.. Nadat de man weer normaal kon ademen zei ze 'uw brood halen we maar een weg,  want uw verdoving werkt nog na’.     Daarop reageerde de man uiterst geschrokken ‘ze haalt zo mijn brood weg, ze haalt mijn brood weg verdikkie.’ In plaats van dat hij zich bekommerde om het feit dat hij zich zo verslikt had kon hij alleen maar treuren om zijn weggehaalde brood.

Ik kan er niets aan doen, maar moest daar zo om lachen en ik zei tegen mijn buurvrouw ‘gauw aanvallen, hoor, anders halen ze ons blad ook nog weg’.
Toen hij later weer om zijn brood smeekte, bleek zijn blad te zijn weggehaald door de keuken. Gelukkig zou de zuster zorgen voor een nieuwe lunch voor hem.

Ik had de hele week nodig om weer wat tot rust te komen, zo over mijn ik toeren was ik nog van wat ik had moeten ondergaan.
Ik nam dus de nodige rust en zocht overal mijn afleiding in om er maar niet meer aan te hoeven denken.

Die donderdag reageerde ik op een FB-bericht van iemand waarvan ik op 14-jarige leeftijd oppas was geweest en die ik inmiddels heel wat heb geholpen, omdat ze altijd in de zorgen zit.
Ze schreef dat mensen met een uitkering en lage inkomens hun eigen risico terug konden vragen.                                          
Ik reageerde daarop dat ze dat hele eigen risico moesten afschaffen, want dat het ook voor die  mensen met slechts 1 inkomen of die net boven die minimum grens zitten ook zwaar kan zijn om die 385 euro op te brengen en dat als je chronisch ziek bent je ook vaak nog moet bijbetalen voor allerlei medicijnen.
Nou ja zeg, wat voor reactie ik toen kreeg, mevrouwtje was als door een adder gebeten! Stuurde ze mij  een chat dat nergens het geweld zo erg was als in haar buurt (ik heb het niet over geweld gehad!!!??), dat ze mij nooit meer kon vertrouwen (???), dat er nog meer chronisch zieken waren en nog meer van dat moois!!!            

Mijn mond viel open van verbazing en toen ik mij per chat wilde verweren bleek ze mij geblokkeerd te hebben !!!            
Nu ben ik helemaal niet gediend van dergelijke lafbekkerij om er gauw vandoor te gaan en iemand de kans te ontnemen zich te verweren, dus heb ik haar inmiddels via een mail maar danig de oren gewassen. Verder heb ik haar dringend geadviseerd voortaan bij haar artikelen te vermelden, dat alleen die reacties welkom zijn, die geheel in haar straatje passen en die alleen begaan zijn met haar en de uitkeringstrekkers in haar buurtje.

Wat heb ik toch vaak van doen met vreemde snuiters. Het is niet de eerste keer dat ik in botsing kom met mensen die je reactie niet kunnen waarderen of een andere mening niet respecteren en zich vervolgens overgeven aan beledigingen en/of kwetsende uitingen aan jouw adres. Of ze blijven opeens zonder een duidelijke reden aan te geven laf weg.
Wat willen die nou eigenlijk?
         
Ze willen gewoon dat je hun mening deelt en daarmee uit of gewoon naar hun pijpen danst.  

Nu ben ik een echte Rotterdammer, dus ik steek mijn mening nooit onder stoelen of banken en zeg recht voor zijn raap wat ik van iets vind. Dat zoiets verre van gewaardeerd word, daar ben ik  al jaren achter, want mensen houden liever van 1 grote komedie dan dat er eerlijk wordt gereageerd!
Maar goed, ik kan mijn energie wel beter gebruiken, dan die te moeten verspillen aan allerlei moeilijke mensen met een gebruiksaanwijzing.    
Verder vertrouw ik zo langzamerhand helemaal geen mens meer, want voor je het weet heb je weer een paar messen in je rug! Ik heb altijd het goede met mensen voor, probeer ze altijd te helpen als ze hulp nodig hebben en mijn deur staat altijd hartelijk open voor iedereen! Maar misschien is dat het wel en moet ik mij eens wat egoïstischer en harder gaan opstellen.  Nee, ik ben hier echt op een verkeerde planeet terechtgekomen, hoor. Mijn hele leven heb ik al van doen met mensen die mij niet begrijpen en die ik niet begrijp. Maar goed, het zal mijn karma zijn, weet ik veel. Het zal wel aan mij liggen, maar feit is, ik ben zo verschrikkelijk moe van dat soort rare mensen!

Ik ben dus voornemens om helemaal nergens meer op te reageren en mochten betweters blijven zeuren, ze alleen nog maar groot gelijk te geven, want dat is uiteindelijk wat ze alleen maar willen horen. Heb het er helemaal mee gehad en verder moeten dergelijke moeilijke en tiranniserende mensen gewoon ver uit mijn buurt blijven, want die ben ik meer dan zat!

Verder ben ik inmiddels weer een jaartje ouder geworden. Ik  wilde mijn verjaardag niet vieren in verband met het feit dat ik mij nog steeds schuldig voel dat mijn dierbare zus Suzette deze leeftijd niet heeft kunnen halen. Mijn jongere zusje liet zich echter niet afschepen en stond erop,  dat ik een restaurant uitzocht wat zij vervolgens zou reserveren om mij daar een verjaardagslunch te kunnen aanbieden.         
Ik koos op haar aandringen voor Aan den Dijck in Bergambacht, bij de veerpont en aan het water en dat bleek geen slechte keuze. Zeker voor herhaling vatbaar.
Zo werd het toch nog gezellig met haar en mijn twee nichtjes en we hebben ervan genoten. Het leek wel of we op vakantie waren en kwamen helemaal tot leven.
We hadden een prachtig uitzicht op het water en het bruiste er van vrolijk leven!
Eindelijk weer eens genieten, het voelde als een weelde.

Gelukkig is het Inloophuis ook weer open en gaan we daar weer met plezier heen. Inmiddels daar ook weer ontspanningsmassages gehad en volgende week ook een workshop schilderen daar, dus weer wat om mij op te verheugen na al dat gezanik in mijn leven.         


zondag 13 juni 2021

Verjaardag



Ik wilde mijn verjaardag niet vieren, omdat ik het maar niet kan verkroppen dat Suzette, mijn dierbare zus, deze leeftijd niet heeft kunnen halen en alhoewel het niet realistisch is, ik voel me daar om de een of andere reden altijd schuldig om. Maar Anneroos, mijn andere zusje, accepteerde dat niet en zei 'ik kom toch, want je hebt zoveel moeten meemaken en ik heb er zo respect voor hoe dapper je bent geweest en hoe je er nog staat en dat moet je juist daarom vieren'. Suzette zou niet anders gewild hebben. 
Ik kom, we gaan uit eten en jij mag het restaurant uitzoeken.'

En ja hoor, vanmiddag kwamen ze dan, mijn nichtjes en mijn zus en bij het openen van de deur werd ik enthousiast toegezongen. Ze hebben me zo verwend en we zijn naar Aan den Dijck gegaan op de Lekdijk, aan het water. Het was er zo gezellig en we hebben er echt genoten. Het was alsof we op vakantie waren met al dat uitzicht en bruisend leven op het water.
Heerlijk gegeten en zeker een restaurant om aan te bevelen. Het was heerlijk om eindelijk weer eens uit eten te zijn en je merkte het ook al alle andere gasten. Alsof iedereen weer tot leven leek te komen en je zag iedereen zichtbaar genieten. 
In elk geval is het toch nog een leuke verjaardag geworden, alhoewel mijn gedachten soms ook stiekem afdwaalden naar Suzette en ik wenste dat ze tussen ons inzat mee te genieten.
Ik had dat dagje uit net even nodig, want dinsdag moet ik weer voor een bronchoscopie, dus weer even spannend allemaal.

Nu zit ik met hartkloppingen voor de buis te kijken naar ons Oranje en soms durf ik bijna niet meer te kijken, zeker niet na 2-2, zo spannend. Gelukkig scoorden onze jongens net nog een derde doelpunt en o alsjeblieft jongens, nog even volhouden. Pff, echt niet goed voor mijn hart zo.


vrijdag 28 mei 2021

28 MEI


Ach, mijn lieve, dierbare zus. Vandaag is je geboortedag en ik mis je en deze dag nog extra veel. Elke dag denk ik aan jou en aan mama, de twee meest dierbare mensen in mijn leven die zo nodig van mij moesten worden weggerukt. Zoveel herinneringen spoken door mijn hoofd, herinneringen die teruggaan tot naar onze vroege kinderjaren. We hadden het nog vaak over al die tragische jaren, maar die wel een onbreekbare band hadden gesmeed tussen ons drieën en vechters van ons hadden gemaakt.
         

Waar we ook doorheen moesten, we hadden tenminste elkaar en dat was toch een hele rijkdom.      
Veel herinneringen doen helaas nog altijd pijn.     

Jij en ik, we hadden het nog vaak over één van die gebeurtenissen in het bijzonder. 
Hoe lang en hard mama had gespaard om ons toen naar de kermis te kunnen laten gaan, die gebeurtenis zou voorgoed in ons geheugen worden geëtst.     
Het was een rechte weg er naar toe en mama had ons de weg precies uitgelegd.
We liepen en we liepen met onze kleine beentjes en waren zo blij naar de kermis te mogen gaan. Echter, de kermis kwam maar niet in zicht en jij besloot het toch maar even te vragen aan een mevrouw achter een kinderwagen.
          
Die vrouw vroeg onmiddellijk of wij wel genoeg centjes hadden voor de kermis en ze wilde eerst weleens onze portemonnee zien.        
Ze keek erin, zat er wat in te rommelen en zei ‘ja, jullie hebben wel centjes’ en haar vinger wees recht vooruit.         

Het bleek uiteindelijk dichterbij dan we dachten, maar toen je op de kermis in je portemonneetje keek om voor onze toegang te kunnen betalen was het geld verdwenen en konden we niet naar binnen. We konden alleen maar verlangend door de hekken naar dat kleurrijke en levendige schouwspel daarbinnen kijken en waren zo verdrietig.
Het was de eerste, grote deuk in ons vertrouwen in mensen. En er zouden helaas nog heel wat deuken volgen!
We hebben het nooit aan mama verteld, vonden het zo zielig voor haar, ze had er immers zo hard voor gespaard.
Waar je ook bent, lieve zus, ik hoop dat je daar ergens dat lelijke mens bent tegengekomen en jou kennende zal je haar dan zeker geconfronteerd hebben met die diefstal. Zelf een moeder notabene en dan stelen van kleine kinderen, bah!          
Ja, jij en mama en ik, we hebben zoveel samen gehuild, zoveel samen gelachen, elkaar altijd getroost en gesteund door alles heen en nu, nu vraag ik me vaak af wat ik hier nog moet.

Ik mis je, lieverd en ik probeer te fantaseren hoe je ergens misschien vandaag een leuk feestje kan vieren met al onze dierbaren daar en ik wens dat je mag smullen van de grootste taart die er misschien voor je is.   
Jij was altijd zo’n lekkere smulpaap en daar ben ik nu zo blij om. Je hebt er gelukkig van genoten, lieverd.  
Catch a thousand kisses, zus!


zondag 4 april 2021

maandag 15 maart 2021

Van alles wat

Zo, dat is ook weer achter de rug. In het oogziekenhuis weer een operatieve ingreep aan mijn linkeroog ondergaan, zat een bobbeltje onder mijn ooglid, waardoor het steeds leek of er iets in mijn oog zat. Lag daar als een veer gespannen, want de oogspecialist had gezegd dat de 2 spuitjes erg venijnig zouden zijn. Nou, voor mij was het peanuts na alles wat ik al heb moeten ondergaan. De klem die in mijn oog werd gezet vond ik minder aangenaam.. Nu weer wachten op de uitslag, want het moet naar de patholoog omdat ze het niet helemaal vertrouwen. Gelukkig was mijn goede vriendin Rianne zo lief om uit zichzelf aan te bieden mij te halen en te brengen. Morgen weer voor een scan in het IJsselland z'huis en vrijdag weer voor de uitslag. Het wordt dus weer een spannende tijd! Zo witte jasssen moe, maar we blijven optimistisch.

Net even wezen stemmen. Wilde het eigenlijk overslaan deze keer, want ik sta niet voor 100% achter al die partijen en ze beloven van alles met de verkiezingen, maar ze zijn nog niet voorbij of alles is vergeten. Maar ja, ik vind het niet o.k. om ons hard verworven recht verloren te laten gaan. Heb van de week alle programma's van alle politieke partijen zo''n beetje doorgenomen en voor mijn stem was het belangrijk dat het eigen risico zorg wordt afgeschaft, dat er niet langer wordt bezuinigd op zorg, politie, er een stop komt op de huurverhogingen (niet alleen voor de lage inkomens). Dus als ricisogroep maar naar de stembus gegaan en mijn stem gegeven aan een partij die het dichtst bij mijn standpunten staat. Gewoonlijk zit ik zelf altijd op het stembureau, maar ja, deze keer kon niet, want ze hadden me ingedeeld op de 16e, morgen dus, en dan moet ik naar het ziekenhuis (had ze dat van tevoren bericht, maar tegenwoordig lezen ze klaarblijkelijk niet meer). Best jammer, want ik vind het altijd leuk om te doen. Ik zeg hier even niet wie ik mijn stem gegeven heb, want voor je het weet beland je weer in heftige discussies, omdat sommige mensen toch altijd de tic hebben je te willen overtuigen dat je moet stemmen op de partij waarop zij stemmen. Over politiek en geloof valt nu eenmaal niet te discussiëren en ik heb wel wat anders aan mijn hoofd.

De coronamaatregelen ben ik ook helemaal zat. Begrijp helemaal niets meer van al die maatregelen. Horeca en winkels mogen niet open, maar als ik zie hoe druk het in de drogisterijen en in de supermarkten is, dan vraag ik me af wat dat harde treffen van de horeca en andere winkels nu voor zin heeft dan dat onze economie naar de knoppen gaat. Zie ik ook nog 9 van de 10 mensen zonder de winkelkar of hun handen te ontsmetten (snap nooit dat mensen zo bang zijn om hun kluiven nat te maken!) naar binnen gaan. Sta er versteld van hoeveel volwassenen na toiletbezoek zonder handen wassen gewoon weer verder gaan met waar ze gebleven waren. Verder vind ik het allemaal zo krom als het maar zijn kan.
Kappers, tatoeageshops en rijscholen mogen open, nou hallo, alsof tatoeëren en je rijbewijs halen van levensbelang is en je zit dan toch 1 op 1 boven op elkaars lip?
Ik voel me zo langzamerhand een gevangene in mijn huis, bah. Waar kun je nu nog naar toe? Zit je maar thuis met al je pijnlijke herinneringen en de spanning van je ziekte en daar word je alleen maar flink depri van. Eerst kon je nog wegvluchten door te gaan winkelen of ergens wat te gaan eten en drinken, maar nu bestaat je enige uitje uit naar de supermarkt of drogist te gaan en 's woendags naar de markt die hier uit een paar kraampjes bestaat. Verder af en toe op de koffie bij de buurtjes of zij bij mij, maar dan houdt het ook op, bah! Gezellig wandelen is er ook niet bij, want ik ben natuurlijk al gauw uitgeput en met die voorgeschreven rollator op stap, dat zie ik ook niet zitten. Voel me door zoiets meteen 30 jaar ouder! Gelukkig wippen wat vrienden af en toe ook nog aan, want anders wordt je wereldje wel erg klein.
Ontbreekt het mij ook nog aan voldoende inspiratie om te schrijven, bah!

Enfin, ik heb niet veel meer te vertellen , want wat maak je nu nog mee in deze tijd?
Maar goed, het is niet anders. Je kan een partij mopperen (ben je het wel even kwijt!), maar dat helpt je ook niet verder. Dus maar weer je schouders rechten, even diep ademhalen en maar weer doorgaan.








donderdag 31 december 2020

 


OUDEJAARSDAG 2020 !

Al heel vroeg uit de veren, want om 10.15 uur komt mijn onderbuurvrouw op de koffie en voor die tijd wilde ik boodschappies hebben gedaan. Ik moet er niet aan denken me in al die drukte te moeten begeven met mijn benauwdheid.

En … ik wilde weer oliebollen halen en als je vroeg bent dan staat er nog niet zo’n rij en is de olie nog lekker vers. Dus huppelepup, bij dag en dauw opgestaan, onder de douche, etc. etc. en in het pikkiedonker met mijn toet-toet op weg. Eerst maar eens de Plus ingegaan, maar ik moest al gauw weer terug met mijn eigen karretje, want bedacht me opeens dat ik de winkelkar vergeten was. Dom natuurlijk, want dat is nu al maanden zo  de gewoonte en dan toch nog vergeten, maar goed, zal er wel aan gelegen hebben dat ik nog niet helemaal bij de wereld was door dat vroege opstaan. Kwam er ook nog achter dat ik mijn boodschappenlijstje vergeten was! Dat is ook zo’n tic van mij, altijd boodschappenlijstjes maken en ze dan thuis vergeten of niet meer weten waar ik ze gepropt heb en dan moet ik het hebben van mijn rampzalige en chaotische geheugen.
In elk geval allemaal lekkere happies in mijn kar geladen, want ik wil het oude jaar in elk geval wel smakelijk afronden en daarna hupsaketie naar de oliebollenkraam (gisteren had ik hun oliebollen al getest, want ik moet natuurlijk geen overvette happen of de smaak van oude olie). Stonden maar 2 klanten voor me, dus gauw aan de beurt. De jongens van de kraam waren uitermate vrolijk en zongen zo uit volle borst dat de oliebollen en de flappen er bijna een polka van gingen dansen.

Wil ik terugkijken op dit jaar? Nee, alsjeblieft niet, net als alle voorgaande jaren, nee! Alles wat achter me ligt wil ik verbranden in een vuur naar 2021. Alle rotzooi weg ermee en niet meer, nooit meer achterom zien. Dit jaar ook geen kerstboom opgetuigd en verder ook geen kerstversieringen aangebracht, want ik word er altijd zo verdrietig van.  Dan mis ik mijn moeder en zus als nooit tevoren en komen al die herinneringen weer boven. Ze zeggen altijd dat je blij moet zijn met al die mooie herinneringen, maar ik moet er alleen maar van huilen, wetende dat die tijd nooit en te nimmer meer terug zal komen. Alleen twee kersthangers vol kerstkaarten in mijn huiskamer getuigen van deze tijd van het jaar. Ik ben trouwens wel voornemens om volgend jaar geen kaarten meer te versturen. Elk jaar weer dat verplichte gedoe en wat een werk altijd! Sommige mensen die zie of hoor je al jaren niet meer en ik weet soms niet eens meer hoe ze eruit zien!  Het wordt volgend jaar dus gewoon via Facebook of whatssapp en alleen die mensen die geen computer of smartphone hebben wil ik dan nog wel een kaartje sturen. En ik ben trouwens niet de enige die er zo over denkt, want ik krijg elk jaar ook steeds minder kaarten, maar des te meer whatsappies of mailtjes, dus wat doe ik dan moeilijk! Er zijn ook altijd mensen die wachten tot ze eerst een kaart van jou hebben gekregen en zich dan verplicht voelen er eentje terug te ssturen. Nou, dergelijke ongein hoeft niet voor mij!

Ik heb tot op heden trouwens buiten alleen nog maar hier en daar  een verdwaald knalletje gehoord. Gewoonlijk word je al weken van tevoren bestookt met vuurwerk. Nou ja, vuurwerk. Het zijn tegenwoordig natuurlijk ware bommen! De dieren en een hoop mensen zullen er wel blij mee zijn zich niet steeds een hoedje te hoeven schrikken van al die explosieve knallen. En ik hoop dat al die hulpverleners nu ook eens wat veiliger hun werk kunnen doen dan steeds belaagd te worden door vuurwerk dat met opzet naar ze toe wordt gegooid om ze schade toe te brengen. Figuren die zo met vuurwerk omgaan mogen ze van mij een half jaar in de cel stoppen met een boete van 5000 euro de man, want ik vind het meer dan schandalig om hulpverleners zo te belagen. Die mensen doen gewoon hun werk en hebben ook een gezin dat op ze wacht! Overigens vrees ik er wel voor dat ze niet met rust gelaten zullen worden, want het zal wel weer rellen worden! Sommige figuren met een hersenpan vol pinda’s schijnen daar nu eenmaal zo’n enorme lol aan te beleven en voelen zich dan ook nog zo moedig in een grote groep!

24.00 uur zonder knallen, vreemd eigenlijk, nooit eerder meegemaakt.

Zo, net even twee uurtjes koffie gedronken met de buurvrouw en maar weer een flinke tompouce verorberd en nu weer verder met mijn babbels.
Gisteren bij een vriendin ook al een enorme broodbal gevuld met room gehad, nou, die was overigens heerlijk, maar ik had voor de hele dag gegeten! Vandaag zal ik ook niet echt een hoofdmaaltijd eten, want ik zit nog tegen die zak met oliebollen aan te kijken en dan al die lekkere hapjes die ik nog in de koelkast heb staan, nee, dat wordt alleen maar lekkere dingen peuzelen, hoor. 
Maar goed, gelukkig krijg ik vanavond wat versterking en hoef ik het niet allemaal alleen op te peuzelen. En nou ja, morgen is het nieuwjaar en dan komen die happies ook nog van pas. Ben overigens dolblij als deze dagen eindelijk voorbij zijn en nog blijer ben ik als we 19 januari hopelijk eindelijk horen dat alles weer open mag. Heb zo genoeg van dit geïsoleerde leven en voel me soms net een dolende zombie!

Enfin, ik heb wel weer genoeg gekakeld op deze oudejaarsdag en ik ga eens even een tukkie op de bank doen, want het zal wel een latertje worden vanavond.
Wens alle lezers in elk geval een gezellig uiteinde en een 2021 vol liefde en geluk, maar bovenal een goede gezondheid.