donderdag 31 december 2020

 


OUDEJAARSDAG 2020 !

Al heel vroeg uit de veren, want om 10.15 uur komt mijn onderbuurvrouw op de koffie en voor die tijd wilde ik boodschappies hebben gedaan. Ik moet er niet aan denken me in al die drukte te moeten begeven met mijn benauwdheid.

En … ik wilde weer oliebollen halen en als je vroeg bent dan staat er nog niet zo’n rij en is de olie nog lekker vers. Dus huppelepup, bij dag en dauw opgestaan, onder de douche, etc. etc. en in het pikkiedonker met mijn toet-toet op weg. Eerst maar eens de Plus ingegaan, maar ik moest al gauw weer terug met mijn eigen karretje, want bedacht me opeens dat ik de winkelkar vergeten was. Dom natuurlijk, want dat is nu al maanden zo  de gewoonte en dan toch nog vergeten, maar goed, zal er wel aan gelegen hebben dat ik nog niet helemaal bij de wereld was door dat vroege opstaan. Kwam er ook nog achter dat ik mijn boodschappenlijstje vergeten was! Dat is ook zo’n tic van mij, altijd boodschappenlijstjes maken en ze dan thuis vergeten of niet meer weten waar ik ze gepropt heb en dan moet ik het hebben van mijn rampzalige en chaotische geheugen.
In elk geval allemaal lekkere happies in mijn kar geladen, want ik wil het oude jaar in elk geval wel smakelijk afronden en daarna hupsaketie naar de oliebollenkraam (gisteren had ik hun oliebollen al getest, want ik moet natuurlijk geen overvette happen of de smaak van oude olie). Stonden maar 2 klanten voor me, dus gauw aan de beurt. De jongens van de kraam waren uitermate vrolijk en zongen zo uit volle borst dat de oliebollen en de flappen er bijna een polka van gingen dansen.

Wil ik terugkijken op dit jaar? Nee, alsjeblieft niet, net als alle voorgaande jaren, nee! Alles wat achter me ligt wil ik verbranden in een vuur naar 2021. Alle rotzooi weg ermee en niet meer, nooit meer achterom zien. Dit jaar ook geen kerstboom opgetuigd en verder ook geen kerstversieringen aangebracht, want ik word er altijd zo verdrietig van.  Dan mis ik mijn moeder en zus als nooit tevoren en komen al die herinneringen weer boven. Ze zeggen altijd dat je blij moet zijn met al die mooie herinneringen, maar ik moet er alleen maar van huilen, wetende dat die tijd nooit en te nimmer meer terug zal komen. Alleen twee kersthangers vol kerstkaarten in mijn huiskamer getuigen van deze tijd van het jaar. Ik ben trouwens wel voornemens om volgend jaar geen kaarten meer te versturen. Elk jaar weer dat verplichte gedoe en wat een werk altijd! Sommige mensen die zie of hoor je al jaren niet meer en ik weet soms niet eens meer hoe ze eruit zien!  Het wordt volgend jaar dus gewoon via Facebook of whatssapp en alleen die mensen die geen computer of smartphone hebben wil ik dan nog wel een kaartje sturen. En ik ben trouwens niet de enige die er zo over denkt, want ik krijg elk jaar ook steeds minder kaarten, maar des te meer whatsappies of mailtjes, dus wat doe ik dan moeilijk! Er zijn ook altijd mensen die wachten tot ze eerst een kaart van jou hebben gekregen en zich dan verplicht voelen er eentje terug te ssturen. Nou, dergelijke ongein hoeft niet voor mij!

Ik heb tot op heden trouwens buiten alleen nog maar hier en daar  een verdwaald knalletje gehoord. Gewoonlijk word je al weken van tevoren bestookt met vuurwerk. Nou ja, vuurwerk. Het zijn tegenwoordig natuurlijk ware bommen! De dieren en een hoop mensen zullen er wel blij mee zijn zich niet steeds een hoedje te hoeven schrikken van al die explosieve knallen. En ik hoop dat al die hulpverleners nu ook eens wat veiliger hun werk kunnen doen dan steeds belaagd te worden door vuurwerk dat met opzet naar ze toe wordt gegooid om ze schade toe te brengen. Figuren die zo met vuurwerk omgaan mogen ze van mij een half jaar in de cel stoppen met een boete van 5000 euro de man, want ik vind het meer dan schandalig om hulpverleners zo te belagen. Die mensen doen gewoon hun werk en hebben ook een gezin dat op ze wacht! Overigens vrees ik er wel voor dat ze niet met rust gelaten zullen worden, want het zal wel weer rellen worden! Sommige figuren met een hersenpan vol pinda’s schijnen daar nu eenmaal zo’n enorme lol aan te beleven en voelen zich dan ook nog zo moedig in een grote groep!

24.00 uur zonder knallen, vreemd eigenlijk, nooit eerder meegemaakt.

Zo, net even twee uurtjes koffie gedronken met de buurvrouw en maar weer een flinke tompouce verorberd en nu weer verder met mijn babbels.
Gisteren bij een vriendin ook al een enorme broodbal gevuld met room gehad, nou, die was overigens heerlijk, maar ik had voor de hele dag gegeten! Vandaag zal ik ook niet echt een hoofdmaaltijd eten, want ik zit nog tegen die zak met oliebollen aan te kijken en dan al die lekkere hapjes die ik nog in de koelkast heb staan, nee, dat wordt alleen maar lekkere dingen peuzelen, hoor. 
Maar goed, gelukkig krijg ik vanavond wat versterking en hoef ik het niet allemaal alleen op te peuzelen. En nou ja, morgen is het nieuwjaar en dan komen die happies ook nog van pas. Ben overigens dolblij als deze dagen eindelijk voorbij zijn en nog blijer ben ik als we 19 januari hopelijk eindelijk horen dat alles weer open mag. Heb zo genoeg van dit geïsoleerde leven en voel me soms net een dolende zombie!

Enfin, ik heb wel weer genoeg gekakeld op deze oudejaarsdag en ik ga eens even een tukkie op de bank doen, want het zal wel een latertje worden vanavond.
Wens alle lezers in elk geval een gezellig uiteinde en een 2021 vol liefde en geluk, maar bovenal een goede gezondheid.


zaterdag 5 december 2020

Laurens Windig zingt Nachtbal van Ingrid E. Noppen

Laurens Windig sings 'Latin Nightball' with lyrics of Ingrid E. Noppen





zaterdag 7 november 2020

7 november



Op mijn ziel geëtst

7 november

naast 23 maart

twee dagen waarop

zelfs de zon mij kastijdt

 

denken aan jou, lieve zus

en aan mama en alsmaar het

snijden voelen van een tergend gemis

 

zal ik ooit nog de vogels

kunnen zien vliegen en de knoppen

van de bloemen zien opengaan

 

hoe ga je om met herinneringen

die nooit meer realiteit zullen zijn

 

zal ik ooit nog de vogels kunnen zien vliegen?

 

 


vrijdag 30 oktober 2020

Het inloophuis

 


Het lijkt de beste stap die ik na lange tijd  en veel wikken en wegen heb genomen. Me aanmelden bij het Inloophuis in Krimpen. Zal ik, zal ik niet en o jee, als er maar niet steeds over onze ziekte wordt gesproken. Het duurde een tijdje, maar toen realiseerde ik me dat het zo ook niet langer ging en ik voelde ook helemaal geen echte vooruitgang bij die maatschappelijke ondersteuning. Dus ik sprak mezelf eens ernstig toe ‘vooruit nu, opschieten, als het je niet bevalt, dan kan je altijd nog zo de deur uitlopen’, dus wat let je?’

En twee weken geleden me dus aangemeld per email en ik werd al meteen gebeld door de manager en een medewerkster. Ik wilde meedoen aan de trainingen Mindfulness en of dat wel kon als je in Schoonhoven woont. Was geen enkel probleem, elke lotgenoot in de Krimpenerwaard was welkom.
Vorige week voor het eerst dus geweest en het was bijna ontroerend zo lief als ik ontvangen werd door de twee gastvrouwen en vrijwilligers aldaar. Om 14.00 uur kreeg ik de eerste Mindfulness en ik had nooit gedacht zo rustig te kunnen worden met al die onrust en spanning in mijn lijf. We kregen huiswerk mee, een boekwerk en een app en we moeten elke dag minstens een half uurtje ermee bezig zijn en dat is me tot heden aardig gelukt.

Vorige week zei ik dat ik het jammer vond dat de ontspanningsmassage samenviel met de Mindfulnesstrainingen, maar ook daar hadden ze meteen een oplossing voor. Ze schreven me in voor anderhalf uur daarvoor en aansluitend kon ik dan naar mijn Mindfulness.

Gisteren dus mijn eerste ontspanningsmassage gehad en jee, wat een weelde was dat. Het is een zachte massage, speciaal gericht op kankerpatiënten en binnen een mum van tijd raakte mijn hele lichaam ontspannen en dacht ik werkelijk nergens meer aan dan alleen maar aan die vredige sfeer waarin ik terechtkwam. Na afloop zei Jasmijn, de masseuse, dat ik me meteen mocht inschrijven voor volgende week en daar hoefde ik natuurlijk niet over na te denken.

Daarna naar de tweede mindfulness en die meditatie bracht wel veel emotie boven. Een  hoop ballast van ons leven kwam boven en voor het eerst in mijn even kon ik huilen vanuit mijn ziel en het mocht. Ik stikte er bijna in, alsof alles vanuit mijn tenen opborrelde. Ik probeerde het tegen te houden, maar ze bleven me stimuleren alle spanning los te laten en eruit te laten vloeien. Mijn leven lang sterk moeten zijn en het voelde als zwakte me zo te moeten laten gaan. In eerste instantie ervaarde ik het als verschrikkelijk, maar later voelde het alsof al die ballast wat lichter was geworden. En die liefdevolle reacties  van die andere lotgenoten en de trainster, ze voelden als een warme deken.

Het was me het dagje wel en ook vandaag blijven al die begraven emoties komen. Het is zo uitputtend, maar ik weet nu ook dat het moet wil ik ooit vrede vinden in mezelf. Het is allemaal niet mijn schuld wat er is gebeurd in mijn leven, het is me helaas gewoon overkomen en ik moet leren aanvaarden dat ook ik een mens van waarde ben en dat Mindfulness me zal leren anders tegen situaties aan te kijken en ermee om te gaan. En alle dierbaren die ik zo plotseling kwijt ben geraakt en zo pijnlijk mis, ze zijn er nog steeds. Ik hoef alleen maar stil te zijn en proberen te luisteren. Het zal nog een lange weg zijn, maar ik ben op weg en dat is een goede zaak.

Hier zit ik dan me opgezwollen ogen die ik maar steeds onder kraan hou om ze weer in hun eigen proporties terug te brengen, want poeh, poe, ze zien er niet uit. Vandaag blijf ik dus thuis om de nodige rust te nemen en weer wat noodzakelijke energie op te bouwen. Ons huiswerk voor deze week? We moeten proberen naar kleine dingetjes in het leven proberen te kijken, te observeren hoe mooi en waardevol die zijn en ze helemaal in ons trachten op te nemen. Vanmorgen keek ik dus uit het raam en daar zag ik hem, de kleine, tengere boom die in prachtig rood zo stilletjes daar staat te bloeien. Niets ter wereld kan hem deren, zo tenger en bescheiden en kleiner dan al die andere reuzen van bomen, maar moedig staat hij daar, vol in zijn blad en in zijn kracht. Alle gif in de lucht, alle uitlaatgassen, alle agressie van levende wezens, storm of regen, hagel of wind of brandende zon, niets kan hem deren. Ik heb hem eerder gezien, maar nooit zo bekeken. Het was gewoon een boompje en verder niets voor mij. En nu, nu lijkt hij voor mij iets van een voorbeeld, zo is het, zo moet het zijn.

Het inloophuis met al die lieve, warme vrijwilligers en daarnaast lotgenoten met hun eigen ballast, waar alles een plaats mag hebben en krijgen en er niets is om je voor te schamen. Applaus voor al die vrijwilligers daar, die zich zo kosteloos inspannen ons leven aangenamer te maken. Alsof ik in een warm huis ben gekomen waar ik me eindelijk veilig kan voelen! Ik zie weer uit naar volgende week.


dinsdag 13 oktober 2020