Het was weer bal met Noppie

 

Het was weer bal met Ingrid Noppen gisteren. Moest me gisteren op de dagverpleging melden voor een behandeling.
Was een kwartier eerder in het ziekenhuis, dus er kon gelijk begonnen worden. Ik al blij, des te eerder kon ik dan naar huis. Enfin, eerst allerlei metingen. Blijk ik verdikkie koorts te hebben, 39 graden. Nou moe, 'hoe ik me voelde. Ik zei dat ik me niet ziek voelde. Nu had ik die avond ervoor van die rare koude rillingen en ben toen vroeg naar bed gegaan. Ander meetapparaat dan. Zelfde laken een pak. Moest eerst mijn longarts geraadpleegd worden! En het duurde en het duurde. 
Enfin, ik lag daar te wachten en zag opeens iets onder mijn linkerschoen bungelen. Wat was dat? Bij nader onderzoek bleek de zool er voor de helft vanaf te liggen. Kijk ik naar mijn rechterschoen, zelfde laken een pak. Nou moe! Zie ik dat de stiksels van mijn linkerschoen aan de bovenkant ook nog losraakten en kwam mijn grote teen met rode nagellak er bijna doorheen. Hoop niet dat het de verpleging was opgevallen, want dan zullen ze wel gedacht hebben ‘wat een armoedzaaier.’ Maar gauw mijn jas er overheen gegooid. Nu wilde ik helemaal gauw naar huis natuurlijk, want jeetje, dat zat me niet lekker. Straks had ik geen schoen meer om op te lopen!

De verpleging intussen maar meten en vragen hoe ik me voelde! Ze vonden het een hele rare zaak, temeer daar mensen met 39 graden toch wel een zieke indruk moesten maken. Ik zei dat ik nu eenmaal een raar lijf had dat altijd anders reageert dan gewoonlijk bij andere mensen. Na ongeduldig gewacht te hebben werd er eindelijk toch groen licht gegeven en kon de behandeling beginnen. Die duurde slechts een kwartiertje, dus ik al blij, kon ik lekker naar huis waartoe ik al aanstalten maakte. Nee, nee, dat ging zomaar niet. Ik mocht nog niet weg. Er zat dus niets anders op dan andere patiënten dan maar vrolijk uitzwaaien.
Steeds als er een zuster kwam veerde ik op, maar kon haar alleen weer gauw zien vertrekken. Uiteindelijk kreeg ik een lunch aangeboden. Nou, die was zeer uitgebreid met soep vooraf en allerlei extra’s, blokjes kaas, schijfjes komkommer (ze dachten natuurlijk ‘wat een zielenpoot met zulke schoenen, die kan misschien geen eten kopen’!!). Nadat ik die naar binnen had gewerkt was het weer wachten. Maar gelukkig, eindelijk kreeg ik dan toch na weer een meting eindelijk de verheugende mededeling dat ik naar huis mocht. Ik had zo’n haast dat ik bijna met zuurstofapparaat en al van het bed viel. Met die flipflapschoenen zo’n beetje naar mijn auto gesloft en maar hopen dat die zolen er niet helemaal vanaf vielen.

In mijn auto zat ik te denken hoe het toch kwam dat ik met die 39 graden koorts er niet bijzat als een verzopen kat.    
En opeens ging mij een lichtje op. Ik krijg natuurlijk levenslang 3x per week speciale antibiotica (is speciaal voor longpatiënten) die eventuele infecties/ontstekingen etc. tegen moet gaan. Vandaar natuurlijk dat die antibiotica meteen aan de gang is gegaan om vijandelijke indringers te lijf te gaan.
Ik moet zeggen dat die antibiotica altijd goed hun werk doen.  

Thuisgekomen meteen die rot schoenen in de vuilniszak gegooid. Nou ja, mag ik eigenlijk niet zeggen, want ze hebben me wel meer dan twee jaar regelmatig overal naar toe gebracht. Dus enige dankbaarheid is wel op zijn plaats, Ingrid Noppen.
Waren mijn lievelingsschoenen, want ze liepen altijd zo heerlijk.        

Net belde het ziekenhuis weer hoe het nu met me gaat en vroegen ze of ik mijn koorts had gemeten. Ik moest dat eerlijk gezegd ontkennen en ook niet aan gedacht omdat ik me nog steeds goed voel. Nu bellen ze over een half uur weer en moet ik intussen gaan meten. Net gedaan en netjes 36.5 graden. Keurig toch? Morgen weer naar het ziekenhuis, want ik moet als test 10 capsules met een nieuw medicijn ophalen. Kijken hoe die de komende 10 dagen werken!

De bionische vrouw

Nou hihi, daar ben ik dan, ik lijk nu wel een bionische vrouw.

Het was nog een hele bedoeling om vandaag het ziekenhuis binnen te komen, hoor. Iedereen mocht pas 5 minuten voor zijn afspraak het ziekenhuis in en dan moest je eerst een tent door waar je allemaal vragen werden gesteld en dan pas mocht je naar binnen waar je eerst je handen moest ontsmetten en dan werd je verteld hoe je moest lopen, want er waren allemaal speciale routes aangebracht om bij de afdeling te komen waar jij moet zijn.

Bij de balie word je dan weer dezelfde gezondheidsvragen gesteld en dan word je pas onder assistentie naar de betreffende afdeling gebracht.

Degene die mij de apparatuur moest aanmeten was ook helemaal in beschermende kleding compleet met mondkapje en handschoenen.

Ik moest in slaapshirt verschijnen omdat je dus gereed wordt gemaakt voor de nacht en mijn bh moest daarom dus ook terplekke uit.

Uiteindelijk kreeg ik de apparatuur aangemeten en zo moet ik dan vannacht gaan slapen. Ik moet dan ook nog een neusbrilletje opdoen en een apparaat om mijn pols en dat moet worden verbonden met mijn middelvinger.

Ik weet niet of ik zo wel kan slapen met al die apparatuur, hoor, want ik ben natuurlijk bang dat je iets lostrekt of zo. Volgens die dokter kan het geen kwaad en moet ik gewoon gaan slapen zoals ik altijd slaap en me er niet aan storen. Maar ja, zoiets zit dan natuurlijk tussen je oren en nou ja, ik weet het niet.
Ik had een vest meegenomen, want ik wilde natuurlijk zo niet over straat en het was natuurlijk erg warm vandaag, maar toch maar dat ding even aangetrokken totdat ik in mijn auto zat. Had geen zin in allerlei starende blikken van ‘wat loopt daar nou!’ Nu ben ik ook nog een eeuwige chaoot, dus inmiddels heb ik alweer een paar keer ruzie gehad met al die bedrading en banden en ik hoop dan maar dat ik niet iets heb losgetrokken of zo, want dan kan de riedel weer opnieuw worden gedaan.

Bij de balie trof ik trouwens ook nog mijn longspecialist en hebben we even gebabbeld en vroeg ik hem of hij de vermoeidheid alweer een beetje te boven was. Hij zei dat hij weer aardig fit was en er weer tegenkon.    
Het was ook nog een hele bedoeling om na afloop het ziekenhuis weer uit te komen, want door de getroffen maatregelen was er inmiddels een hele file aan patiënten ontstaan en je mocht maar met 1 man tegelijk eruit.

Maar goed, ik heb het weer overleefd en ik moet morgen voor 10 uur de apparatuur weer terugbrengen, dus weer vroeg mijn bedje uit.

Had trouwens ook nog een bedoeling met de apotheek, want ik had een herhaalrecept besteld voor mijn ogen. Nu heb ik twee verschillende middelen voorgeschreven gekregen van het oogziekenhuis destijds en de ene is Liposic en die moet ik 1x per dag aanbrengen en de andere Duratears 4x per dag. Nu had ik een herhaalrecept voor Liposic gebracht en wat kreeg ik thuis bezorgd?? Juist ja, Duratears waar ik nog een hele doos van heb.

Dus weer gebeld met de apotheek die doodleuk vertelde dat Liposic pas over een maand wordt geleverd en dat ze daarom maar Duratears hadden gestuurd.

Ik zei dat dat niet de bedoeling was, want de oogspecialist schrijft natuurlijk niet voor niets 2 verschillende middelen voor. Nou, zij dacht dat het misschien geen kwaad kon om dan maar Duratears te gebruiken, maar ja, dat wist ze niet zeker. Nou moe, dus dan sturen ze maar weer Duratears, maar ze weten niet zeker of dat geen kwaad kan.

Oogziekenhuis kon ik niet bereiken, dus nu mijn oogspecialist maar een emailbericht gestuurd en nu maar wachten op antwoord.

Wat geen gezanik toch elke keer met die medicijnen. Mijn thyrax was toen ook al niet meer leverbaar, moest ook iets anders voor komen en nu dit weer.

Ik word helemaal krankjorum van elke keer die medicijntekorten, omdat de overheid altijd zo nodig voor een duppie op de eerste rang wenst te zitten.

En dan elke keer die verschillende verpakkingen met weer andere benamingen (dat is dan weer goedkoper!!), waardoor ik met grote regelmaat niet meer weet wat wat is!

Goed, dat was dus weer mijn overdrukke dag en nu moe, moe en nogeens moe, dus ik ga even op de bank rusten.

Ontsnapt aan de boze wolf !

7 december 2019

Gisteren voor de uitslag scans geweest en gelukkig, er waren geen nieuwe haarden of uitzaaiingen te zien, dus hoera. Over drie maanden dus weer dezelfde riedel ondergaan, maar dus even rust.

Maar jee, grote schrik, hij wilde me meteen opnemen omdat mijn COPD ernstig is opgevlamd en zelfs na de antibiotica en 2 Prednisonkuren nog niet onder controle is. Gelukkig had ik niemand bij me en zei ik dat ik helemaal niets bij me had en me toch moest kunnen verschonen en zo en dat mijn auto ook in de parkeer stond. Nou, voor die auto hadden ze altijd wel een oplossing, maar of ik niemand had die mij spulletjes kon komen brengen. Nee, die had ik niet, want iedereen woont een eind weg en dus ben ik op mezelf aangewezen. Hij vond het niet verantwoord me naar huis te sturen, want hij is bang voor de druk op mijn organen die nu op topsnelheid moeten werken. Gelukkig had ik de avond ervoor Anneroos afgebeld, want ik moest zo laat in het ziekenhuis zijn en als zij daarna nog helemaal naar Heiloo moest in dat verschrikkelijke weer en op die tweebaanswegen, dat wilde ik niet, dan zit ik maar ongerust te zijn of ze dan wel veilig thuiskomt. Weer iemand kwijtraken, dat kan ik immers niet meer opbrengen. Zij is net als ik ook al nachtblind, dus dat vind ik dan al helemaal niets. Ze voelde zich wel bezwaard, maar dat hoefde ze niet te zijn, want ik heb het zelf voorgesteld.

Maar gelukkig was ze er niet bij, want dan had hij me natuurlijk opgenomen en had zij weer naar mijn huis moeten rijden om mijn spulletjes te halen en weer te brengen en nog meer van die poppenkast.

Maar goed, ik ontsnapte dus aan de grote, boze wolf (hihi, maar het is wel een hele lieve arts, ,hoor).

Gelukkig duisterde het wat toen ik op weg naar huis ging om 16.45 uur en pas toen ik bijna in Schoonhoven was werd het pikkedonker. Maar goed, toen was ik bijna thuis en ik ken die tweebaanswegen.

Enfin, na een hoop gezeur mocht ik toch naar huis gelukkig, maar moest wel langs de apotheek in het ziekenhuis om meteen medicijnen op te halen ervoor Mocht er na het weekend geen verbetering optreden, dan moet ik meteen bellen en moet ik alsnog worden opgenomen.

O, wat was ik blij toen ik uiteindelijk in mijn toet-toet zat op weg naar mijn eigen huissie. Moest er niet aan denken weer in het ziekenhuis te moeten liggen, brrrr! Daar knap ik alleen maar af i.p.v. op.

Thuis meteen aan die extra medicijnen begonnen die ik viermaal daags moet innemen en nu maar hopen dat er eindelijk gauw verbetering optreedt. En ik ben ook nog op de Prednison, dus laat die alsjeblieft ook goed werk doen eindelijk.

Maar goed, ik ontsnapte dus aan de grote, boze wolf (hihi, maar het is wel een hele lieve arts, ,hoor).

Gelukkig duisterde het wat toen ik op weg naar huis ging om 16.45 uur en pas toen ik bijna in Schoonhoven was werd het pikkedonker. Maar goed, toen was ik bijna thuis en ik ken die tweebaanswegen.

 Poeh, poeh, had ik weer, hoor. Toen ik thuiskwam meteen op de bank gaan liggen, want ik was bekkie-af!  Had die ochtend ook nog een longfunctie gehad. Nou, je hebt al geen zuurstof en dan word je neus nog afgeklemd, iik werd er bijna paniekerig van. Maar goed, dat was ook wel een lieverd van die longfunctie en hij had zoveel geduld.

En nu maar gauw opknappen en zorgen dat ik niet in dat ziekenhuis terechtkom. Ik schrok me het eppeleppie toen mijn longarts daarmee aankwam, pffff!

Zo meteen, even mijn maaltijdje nuttigen dat ik heb gehaald, eens even proberen, zoete aardappelpuree met zuurkool en spruitjes en spekjes, nou, zal mij benieuwen. Kant en klaar gehaald, dus lekker makkelijk.

Weer zo'n dag!

woensdag, 17 oktober 2018

De misselijkheid en het overgeven gaat nu wel, zeg je. Het is die pijn, die afgrijselijke pijn in al je botten die je nu hebt bij elke beweging. Je kan al niet meer lopen en in eten heb je helemaal geen zin meer. Je drinkt wat versterkende eiwitdrankjes, dat is alles. Je wordt met de dag kortademiger en praat moeilijk en door al die medicijnen versuft. Ik wil je helpen, maar ik weet niet hoe, voel me zo verdomde machteloos en voel soms zo’n intense woede om wat je allemaal moet doorstaan. En ik kan niets doen, helemaal niets dan er alleen maar voor je zijn.

Al dagenlang kan ik alleen maar huilen en huilen. Ik wil dat niet, maar het blijft zomaar uit mijn ogen stromen en er is geen ophouden aan. Ik denk aan hoe moedig jij bent, hoe zonder klagen je alles doorstaat en als ik negatief ben of opstandig, dan zeg je ‘je mag niet zo negatief zijn’ of ‘dat mag je niet zeggen’ of ‘er zijn natuurlijk ook nog zoveel andere mensen die net zo lijden’.. Precies je moeder, alles wordt gerechtvaardigd, alles weer recht gepraat wat zo krom is als een hoepel. Ik kan niet zijn zoals jij en mama, ik kan alleen maar zo boos zijn, vind het allemaal zo oneerlijk en wreed. Mijn eigen ziekte kan ik accepteren en ik ben sterk genoeg om dat te dragen. Maar jou, mijn dierbare zus zo te zien lijden en te creperen van de pijn, ik kan dat niet aanvaarden.

Zo een bescheiden en lief mens dat aan te doen, ik vind het onaceptabel.

De dokter vroeg je hoe je dacht over bepaalde dingen wat betreft je levenseinde, en ze doelde op euthanasie en nog andere middelen en jij vroeg mij weer wat ik daarvan dacht. En ik heb je gezegd dat ik niet wil dat je ondraaglijk moet lijden, dat als jij het niet meer kan opbrengen je mag gaan en niet hoeft te blijven voor ons. Het is jouw lijden en het moet jouw beslissing zijn. Ik zal je zo missen, mijn leven zal zo afgrijselijk leeg worden, maar liefde betekent ook weleens moeten loslaten. Ik wil gewoon niet dat je ondraaglijk moet blijven lijden!

Ik heb inmiddels 2 bestralingen achter de rug en vandaag wordt het de derde en ik ben al aan het aftellen. Dan nog 27 stuks te gaan en dus nog 27 dagen op en neer naar dat Dordrecht. Heel vervelend allemaal, want je kan geen afspraken maken, krijg de tijdschema’s altijd op het laatste nippertje door en dan moet je ook nog komen op die rare filetijden. Als je belt of het niet op een andere tijd kan, dan kan dat niet. Je moet je er allemaal maar in schikken.

Zelfs als ik onder dat kolossale bestralingsgeval lig, dan moet ik aan Suzette denken en blijven de tranen maar uit mijn ogen stromen, ik kan er niets aan doen.

Ik probeer me voor te stellen dat ik op de golven van de zee lig om mezelf zodoende af te leiden, maar steeds weer komt dat beeld van Suzette op mijn netvlies. Iedereen zei dat bestralen maar een paar minuutjes duurt, maar het duurt wel 20 minuten en dat vind ik best lang. Ik vind het best een eng idee dat al die straling mijn lichaam ingaat en dan dat kolossale geval dat om me heen draait, een beetje angstig allemaal. En ja, dan gaat het malen en malen in je hoofd! Vaak ben ik zo moe van het denken alleen al en maar geen uitweg zien uit die onophoudelijke nachtmerrie.

Komen die chauffeurs van die zorgtaxi ook al zo kort aan in de tijd waardoor je de hele rit weer met de zenuwen zit of je wel op tijd komt.

Gisteren was de chauffeur ook nog eens 8 minuten te laat en koos hij gelukkig de veerpont, zodat we de file bij Rotterdam konden vermijden.

Soms vraag ik me af waarom ik het allemaal nog doe, ben gewoonweg zo moe van alles. En dan bedenk ik me weer dat ik zo niet mag denken, want Suzette had zo graag deze kans nog gehad! Hoe ironisch allemaal. Ik zou zo met haar ruilen als dat in mijn macht lag, ik had haar die kans zo met heel mijn hart gegund. Zij heeft zoveel meer om voor te leven dan ik. Ja, dat is echt zo.

En ik maak me ook zorgen om mijn zwager Jan straks. Hij heeft al gezegd dat ook hij het dan niet lang meer zal maken, dat hij dood zal gaan van verdriet.

Die twee zijn ook zo met elkaar verweven. Zijn al zo’n 53 jaar samen en net een Siamese tweeling. Hoe moet dat straks toch allemaal? Zoveel zorgen aan mijn hoofd en zoveel verdriet en elke dag bij het wakker worden besef ik dat de nachtmerrie voortduurt en voortduurt.

Om 13.15 uur komt ook nog de logopediste, moet ik weer aan het werk met mijn stem. Die is gelukkig al wel een stuk sterker en ik heb weer hoop mijn stem enigszins terug te krijgen. Ik mag ook niet meer mijn stem forceren door harder te praten dan ik kan, want dat is helemaal funest omdat je dan gebruik maakt van je valse stembanden en dan wordt het alleen maar slechter en slechter. Met die oefeningen ben ik net een Aboriginal, ik moet dan door een buis in een fles water met allerlei klanken bubbelen met een juist gebruik van mijn ademhaling. Ik ademde altijd veel te hoog en zij leert mij met de fysio samen nu vanuit mijn buik te ademen en dat is best nog moeilijk, hoor. Je moet er steeds op letten, want anders gaat het weer mis. Maar volgens hen wordt heet straks automatisme, nou, laten we dat hopen!
Zo, dat was dan weer het laatste nieuws nu vanuit hier. Natuurlijk nooit meer wat leuks te vertellen, maar het is niet anders.

Tegen beter weten in hoop ik nog altijd op een wonder, een wonder voor mijn lieve zus, meer heb ik niet nodig!

Morgen!

Zondag, 29 juli 2018

Koffertje ingepakt. Neem weinig mee voor 1 nachtje, want vorige keer had ik zo wat een uitdragerij toen ik naar huis ging van de Ronssehof. Maar ja, ik had natuurlijk ook weken verbleven in ziekenhuizen en dat revalidatiecentrum, dus dan laat je steeds wat meenemen. Voor 1 nachtje vind ik 2 nachthemdjes wel genoeg (altijd een reserve) en uiteraard schoon goed voor de volgende dag. Nog mijn toilettas en dan nog die hele apotheek aan medicijnen die ik verplicht moet meenemen, tjonge, zo’n klein koffertje zit zo boordevol, hoor.

Morgen de eerste chemo en ik ril bij de gedachte dat al die rommel mijn lichaam wordt ingebracht. Maar ja, aan de andere kant moet het mij helpen dat te vernietigen wat niet thuishoort in mijn lijf. Dus het is goed dat het er is en het wordt niet zomaar in mijn lichaam gebracht. Het is nu eenmaal noodzakelijk. Suzette moet morgen ook weer voor haar 3-daagse chemo. Dat lijkt me ook helemaal niet prettig, 3 dagen achtereen terugkomen en dan ben je toch al zo beroerd. Bij mij duurt die chemokuur 17 uur en dus moet ik een nachtje blijven, maar daarna ben ik er tot de volgende dan 3 weken vanaf. Ik vind het verschrikkelijk weer een nachtje in het ziekenhuis te moeten doorbrengen, ben al zo dolgelukkig dat ik thuis ben. Het is maar 1 nachtje, maar toch. Net thuis en nu alweer van huis.

Hopen maar dat alles goed gaat, want ik ben al zo’n eersteklas pechvogel en dan zeggen ze wel dat je niet negatief moet denken, maar zo langzamerhand word ik toch wel bang van tevoren dat er iets mis kan gaan, want mijn ervaringen zijn nu eenmaal niet van de positieve.

Vandaag met grote pauzes een beetje in mijn huis gedaan. Strijken en stofzuigen, maar je hebt 2 stuks gestreken en je moet alweer bijkomen en stofzuigen is helemaal een crime. Steeds een stukkie en weer bijtanken. Maar goed, ik heb het wel allemaal gedaan en ben trots op mezelf.

Nu heb ik een heerlijke 4 verschillende kaassoortenpizza in de oven staan als avondmaal. Lekker gemakkelijk en ook nog lekker.

Morgenochtend vroeg uit de veren, want ik moet me al om 09.00 uur melden in het ziekenhuis. Zusje Roos kom vanavond en brengt mij morgenochtend weg en dinsdag halen Colin en Trijnie mij weer op. Colin en Trijnie gaan 26 augustus voor 3 maanden naar Spanje (ben wat jaloers op ze!) en dan wordt het wel even een probleem hoe ik dat ga regelen met vervoer. Je kan een beroep doen op de vrijwilligers hier, maar het is toch altijd prettig als er vertrouwde mensen bij je zijn om je te steunen. Maar goed, het is nu eenmaal niet anders.

Ik zal die twee best wel missen, want ze waren steeds zo’n grote steun en troost voor me en best wel een rots in de baken als ik het even niet meer zag zitten. Soms ben ik zo verdrietig dat mijn leven en dat van Suzette opeens zo beperkt is geworden en we bij de dag moeten leven. We hadden zoveel leuke plannen en nu ben je alleen maar bezig met medicijnen, opnames en kuren.

En ook voor zwager Jan is het allemaal erg zwaar. Er moet nodig naar zijn knie en heup worden gekeken, want hij gaat steeds moeilijker lopen, maar hij gunt zichzelf gewoon de tijd niet, is alleen nog maar bezig met de zorg voor Suzette en ook mij komt hij regelmatig verrassen met maaltijdjes en allerlei fruit.

Soms heb ik zo met hem te doen, maar we kunnen tegen hem aanpraten als Brugman, hij wil er niet van horen. Wat dat betreft is en blijft het een eigenwijssie.

Het is wel een geluk bij een ongeluk dat we tijdig naar Schoonhoven zijn verhuisd. Hier wordt alle hulp achter je om voor je geregeld, heb er zelf nauwelijks omkijken naar. Huishoudelijke hulp, thuishulp, fysio, logopedie, alles is al voor je geregeld bij thuiskomst en ze staan zomaar op je stoep.

De huisarts komt ook regelmatig langs om je te ondersteunen en nee, daar heb ik allemaal geen klagen over. In een grote stad als Rotterdam had ik maar moeten afwachten of ik die zelfde hulp zo gauw al had gekregen. Ik weet nog dat ik destijds met mijn arm in het gips zat en ik bijna uit het gips was toen ik eindelijk huishoudelijke hulp kreeg. Allemaal kwamen ze thuis om te kwaken, maar hulp, ho maar. Dat werkt hier dan toch veel sneller, maar ja, het is hier natuurlijk ook een stuk kleiner. Verder hebben we het ook erg getroffen met dit complex, want alle bewoners zijn zo meelevend en komen steeds vragen of ze wat voor je kunnen doen of dat je boodschappen nodig hebt, etc.

Dus over belangstelling ook niet te klagen, je verkommert hier niet.

Morgen zullen mijn gedachten weer voortdurend bij Suzette zijn. Ik blijf hopen op een wonder, een groot wonder! Op een dag wil ik gewoon horen dat ze beter is geworden, dat is mijn allergrootste en liefste wens.

Ik denk aan mijn moedertje en ben blij dat ze dit allemaal niet hoeft mee te maken, haar dochters die haar liefste bezit waren, zoals ze altijd zei, ze zou het niet kunnen verdragen.

Ik zou willen dat alles maar een boze droom was, maar helaas!